Snik

De drie maanden zijn drie dagen geworden. Gisteren zijn we per bus in Bangkok aangekomen en reden we over de wegen waar we bijna drie maanden terug onze eerste fietskilometers maakten; toen nog snikheet, nu alleen snik.... Met nog een paar dagen te gaan wordt ik dus weer vroeg wakker, even wat fotootjes gepost op www.rijbering.nl/fotos als voorproefje op de 5000 foto's die in de kerstvakantie moeten worden gesorteerd (en door jullie moeten worden bekeken!!! : )).

Dauchen ist geil !!!!

Het is blijven waaien in Koh Chang en even leek het erop dat de grens van de onderwaterwereld voor ons gesloten zou blijven. Op het kritieke pad van de terugreis naar bangkok is het de laatste twee dagen toch mogelijk om uit te varen, ondanks de stevige wind die blijft waaien over het tropische eiland. De eerste duiken naar een grotere diepte zullen we maken bij een eiland vlak voor de kust; een minuutje of 20 met de boot. De omgebouwde visserboot met een te laag dak voor westerlingen blijkt ook niet gebouwd op een kruisdeining die door 'wind tegen stroom' het schip een bijna slagzij laat maken van bak- naar stuurboord. Voor de landrotten onder de lezers: daarvan wordt je zeeziek. De zeebenen van Kim werden dus behoorlijk op de proef gesteld, maar het bleef bij 'feeling a bit vomitty' en gelukkig doken we snel genoeg onder water waar we de laatste skills afwerkten in 'average vis', ofwel een metertje of vier zicht. De dag daarna zou beter worden beloofde onze duitse 41-jarige zwaar getatoueerde en daardoor van de upmarket duiklocatie Malediven verbannen duikinstructeur Michael die een thaise vrouw 200km van Frankfurt bij zijn ouders kerst liet vieren. Echter de volgende dag blies de wind ons in recordtijd naar de duikschool en we vreesden het ergste. Bij aankomst maakt Michael het 'out of air' teken. "Es kannte nicht durchgehen today", lachend daaraan toevoegend dat hij teveel pijn in de benen had van de dag daarvoor.... Gelukkig op de boot, maar wel met een pilletje voor Kim en nog een paar andere zieken door de wederom enorme golven. De eerste duik was een mooie opmaat, maar zijn we eigenlijk al weer vergeten, want de laatste duik die we mochten maken was onvoorstelbaar mooi. Na de grote stap in het water van de boot kijken we naar beneden in een paradijs van rotsen, koraal en allerlei kleurige vissen. Het zicht is echt perfect, zeker 25 meter. Zelfs aan de oppervlakte zag alles er al schitterend uit en als je langzaam afdaalt tussen al dat moois vergeet je alle gevoel van tijd en kom je echt ogen tekort om alles te zien. Ik kan nu een mooi verhaal gaan vertellen over allerlei belangrijke diersoorten die we hebben gespot (zoals de staart van een rog, de schimmen van een groep baracuda's en een wegschietende schorpioenvis), maar ik zou dan voorbij moeten gaan aan het prachtige gezicht van grote scholen kleine lichtgevende visjes die in de waterwerveling van onze flippers volgen of de veelkleurige koralen en anemonen op de enorme rotsen. Dit is gewoon onbeschrijvelijk en we zijn enorm gelukkig dat we dit hebben mogen zien.

zee, strand en een hangmat

We zitten nu op Koh Chang en onze fietsen staan rustig tegen ons bamboohutje bij te komen van alle fietsavonturen. Koh Chang begint een wat toeristisch eiland te worden, het is duidelijk 'booming', maar wij hebben nog een rustig strand kunnen vinden. Ons hutje staat op het strand, 2 meter van de zee. Verder is er niemand, dus we hebben ons eigen prive-strandje, vanaf waar we iedere avond kunnen genieten van de prachtigste zonsondergangen. We hebben een hangmat voor onze deur gehangen, en die hangt heerlijk. Goed boek, fruitshake, hmmm. Vlakbij allerlei rustige, kleine restaurantjes, waar we over het strand heen kunnen lopen ('s avonds is het eb, en is het strand 10 keer zo groot, dus we hebben er uiteraard ook al heen gefietst) en waar we heerlijk Thais (maar ook museli...) kunnen eten. Dus hier houden we het nog wel even uit. We hebben de pedalen ingeruild voor een stel flippers en zijn een duikcursus aan het doen. Het is iets minder relaxed dan ik me had voorgesteld (lekker wat rondzweven in het blauwe water met allerlei lieve visjes om me heen). Naast een 200 pagina's tellend theorieboek dat we in 1 dag moesten doorworstelen moeten we allerlei rare oefeningen doen onder water, 'just in case' voor wanneer je duikbril per ongeluk afvalt, je zonder lucht komt te zitten, of je buddy zonder lucht komt te zitten. Ademen door een duikapparaat is al moeilijk, maar als je hem ook nog eens onder water uit je mond moet halen en daarna weer in je mond moet doen. Pfff, stressmoment. Morgen en overmorgen gaan we een diepere duik maken, en overmorgen (hoezee) zonder oefeningen, just for the fun. Nou, daar verheug ik me enorm op. Vandaag kon niet doorgaan, omdat het te hard waait en het zicht onder water te slecht is. Alle tijd dus om weer te mailen. En voor Hans-Jan om weer veel te fanatiek te sporten. Hij heeft inmiddels enorme blaren van het 'barefoot' hardlopen over het strand (4 keer op en neer), vervolgens zwemmen en daarna nog even aftoppen met een paar kilometertjes fietsen (met hellingen van slechts 15%, en steiler, niet overdreven, ook niet dat van die blaren).

Cambodjä: 'What do you feel when you are here?'

In Phnom Penh hebben we 1 middag vertoefd. Het was bloedje heet. Best een aardige stad, met veel Franse koloniale architectuur, een imposant koninklijk paleis en wat mooie tempels. Het was wel even schrikken om zoveel mensen zonder ledematen of blind te zien. De burgeroorlog is hier nog maar net voorbij. Confronterend. Aangezien we weer een dag waren ingelopen op schema besloten we van Phnom Phen naar de Angkor Wat te fietsen. Goede keus, want het was een prachtige en leuke route. De weg was een stuk rustiger dan in Vietnam en het aantal schoolkinderen op de fiets was ook gehalveerd. Heel vaak fietsten ze met ons mee en probeerden ze hun Engels te oefenen. Naast het aantal broers en zussen, waar kom je vandaan en wat doe je voor werk, hadden ze ook heel wat moeilijkere vragen... Tot 2 keer toe werd mij gevraagd: 'What do you feel when you are here?', doelend op de omgeving of op de 11de eeuwse tempel. En aan Hans-Jan vroegen ze, toen het over zijn werk ging, 'why do you think it is good job for you?'. Ik geloof dat we de vragen niet beantwoord hebben... De komende 2 weken hebben we ruim de tijd om over deze filosofische vragen na te denken. Langs de route waren weer erg veel stalletjes met verse ananas, mango, watermeloen, dus aan het eind van de dag waren we tonnetje rond van al het fruit. De mensen zijn weer uitremate vriendelijk, ze vinden het echt leuk als je met je fietsje een ananasje bij ze komt bestellen. Nu zitten we in Siem Reap. De afgelopen 3 dagen hebben we door de Angkor Wat gefietst. Indrukwekkend. Groot, oud, bijzonder, monumentaal. Een historic feeling krijg je hier direct. Er zijn enorm veel tempelcomplexen, over luttele kilometers verspreid, en de tempelcomplexen zelf zijn ook nog eens erg groot. Ook erg steil, want hoe dichter je bij de goden kwam, hoe moeilijker het was ze te benaderen. Naar boven klimmen ging nog wel, maar naar beneden dat was wel even zweten. Van de Angkor Wat zelf is nog veel in tact. We bezochten hem op het midden van de dag en op da tijdstip (veel te heet), zijn er nauwlijks toeristen te vinden. Dus we hebben er rustig rondgewandeld, en een kleine pauze ingelast. De Angkor Thom is wat mystieker. Wat meer verweerd en door de verweerde stenen zie je overal sereen kijkende hoofden. Ze proberen het heel terughoudend te restaureren met de oorspronkelijke materialen en zonder alles weer geheel op te bouwen zoals het ooit waarschijnlijk is geweest. Dat laat ook nog wat aan je eigen fantasie over. Voorts is er nog een tempel die ze zo hebben gelaten zoals ze hem 'gevonden' hebben. De enorme bomen groeien letterlijk bovenop de tempels. Daarnaast zijn er nog tich tempels, teveel om op te noemen, of zelfs maar te zien.

Mekong Delta

Na Hanoi enige dagen in de Mekong Delta rondgefietst. Niet alleen gefietst, maar ook herhaaldelijk de fiets op de pont gesleurd. Aanvankelijk ging de route langs de snelweg, die zeker in het begin niet zo interessant was. De 2de dag besloten we dan ook off road ons geluk te beproeven. Het was een prachtige tocht over modderige rode zandwegen tussen donkergroene velden door. Herhaaldelijk stuitten we op een riviertje en moesten we weer op zoek naar een brug of een pont. Dus dat was lekker dwalen tussen de rivieren door, langs kleine dorpjes met drukbezochte scholen en waar de vrouwen gezamenlijk allerlei fruit zaten schoon te maken. Op een gegeven moment werden de wegen steeds minder begaanbaar en de route steeds diffuser. Toen we aan een stel mannen de weg gingen vragen en zij ons gewoon weer terug dirigeerden langs nog een smaller pad, kreeg ik het iets benauwd. Ze helpen je hier erg graag, ook als ze je niet begrijpen, dus dan sturen ze je maar gewoon ergens heen (erg vriendelijk bedoeld allemaal, daar niet van). Gelukkig zijn we eigenwijs de andere kant opgegaan en hier kwamen we weer een iets grotere weg tegen, die weer leidde naar nog een iets grotere weg langs een rivier, en zo kwamen we weer, veilig, terug bij de snelweg. Heerlijke route en een beetje verdwalen is ook best leuk. Verder hebben we een paar tochtjes over het water gemaakt met een bootje. Een keer in Mytho waar we door de smalle kanalen zijn gegaan en een fabriekje hebben bezocht, waar ze met de hand overheerlijke cocosnootsnoepjes maakten. En een of andere honingboerderij bezocht. Een andere boottocht voer naar de floating market bij Cantho. De boeren komen hier in kleine bootjes om hun waar te verkopen aan de grotere jongens. En dat gaat allemaal op het water. De kolen werden door het raam naar binnen geworpen. Er waren ladingen mango's en anassen, waarvan wij er toch een hebben geprobeerd (die hadden we 'uitonderhandeld'; duur tripje maar dan willen we wel een lekker ontbijt met ananas en extra broodjes...). In Chau Doc bij de grens konden we een speedboot regelen die ons in Phnom Penh kon afzetten. Perfect. Ecologisch niet helemaal verantwoord, want de boot blies als een dolle over de enorm brede Mekong. Dus ik vrees dat er best een visnetje zal zijn die het begeven heeft.

Baoloc naar Hanoi (190km!)

Een lange en steeds warmer wordende dag doordat we ook hier van 850 meter naar vrijwel NAP afdalen. De koelte van het bergplateau laten we achter ons met een mooie bosrijke afdaling en verdomd nog een paar stevige klimmetjes ook (niet ingecalculeerd bij de planning van deze monsterafstand). Langs de weg komen we grote zwerfkeien tegen en rijden we zelfs langs een oude vulkaan (die nog leek te branden gezien de enorme hitte). Veel drinken en om het uur even wat water over lijf en leden dus. Vrij vlot bereiken we toch weer national Highway 1 die zowaar even heel prettig rijdt omdat deze veel breder is dan het steeds drukker wordende landweggetje uit de bergen. Snel wordt het verkeer drukker en denken we nog een zware bui te krijgen, maar dat bleek de smog al boven Saigon of Ho Chi Min city. We rijden door kilometers stad met medelijden aangestaard door blanke niet-fietsers in aircon toeristenbussen. De leegheid van hun levens raakt ons: zij zullen nooit het genot kennen van ‘s lands blubber op de lege benen, de smog in de longen, en de twijfel in het hoofd of we voor de invallende duisternis nog een plaats zullen vinden om te slapen.

Dalat naar Baoloc (110km)

Het berdorp Dalat hebben we met een rustdag bekeken en zo kon het dat we de ochtend na een van de zwaarste tochten van de reis toch weer vol op de pedalen moesten door de enorm steile straatjes en steegjes van stad (weer geen kaart met hoogtelijnen). De dag daarop naar Baoloc vertrokken met een lange welverdiende afdaling in het begin, een vakbondsbijeenkomst op onze lunchlocatie (werklui allemaal met helmen op en het management met overhemden en zonder hoofddeksels), koffie en thee te drogen langs de kant van de weg en een guesthouse langs de grote weg waar vermoedelijk borden stonden in het Vietnamees met de tekst: toeter hier heel hard want er liggen mensen te slapen die morgen vroeg helemaal naar Hanoi willen fietsen.

Phangrang naar Dalat (110km)

Een zware dag door de warmte, hoogtemeters en delhi belly die schijnbaar ook in Vietnam de kop op kan steken. De kust hebben we verlaten omdat de National Highway 1 wel op een hele luidrustige manier de modernisering en ontwikkeling van Vietnam als economie duidelijk maakt. De bergen trekken weer met de charme van de lange klimmen en prachtige vergezichten. Uitkijkend over een stuwmeer hebben we de heerlijkste lunch sinds tijden met sappige ananas en versgebakken baguettes. De laatste kilometers zijn ronduit zwaar, maar met 2000 hoogtemeters mag dat ook wel. Later lezen we een verslag op internet waarin iemand deze tocht niet heeft kunnen afronden, ondanks 12 liter (!) water gedronken te hebben.

Long time no post

We zijn nu ruim 1000 kilometer verwijderd van de perfect day van de vorige post. Perfect weeks hebben deze dag opgevolgd, maar nu moeten we met (zadel) pijn in het hart concluderen dat het grote fietsen voorbij is. Gisteren nog een prachtige volbepakte lange dag gemaakt door het rustige en bijzonder vriendelijke Cambodjaanse platteland met zo nu en dan een tropische bui over het hoofd. Vanaf vandaag zullen de tassen thuisblijven om de Angkoriaanse tempels te bezichtigen en daarna is het bussen, duiken en relaxen geblazen. Wellicht krijgen we dan ook wat tijd om ons dagboek bij te werken. Nu volgen een aantal korte posts over de etappes...