Dauchen ist geil !!!!

Het is blijven waaien in Koh Chang en even leek het erop dat de grens van de onderwaterwereld voor ons gesloten zou blijven. Op het kritieke pad van de terugreis naar bangkok is het de laatste twee dagen toch mogelijk om uit te varen, ondanks de stevige wind die blijft waaien over het tropische eiland. De eerste duiken naar een grotere diepte zullen we maken bij een eiland vlak voor de kust; een minuutje of 20 met de boot. De omgebouwde visserboot met een te laag dak voor westerlingen blijkt ook niet gebouwd op een kruisdeining die door 'wind tegen stroom' het schip een bijna slagzij laat maken van bak- naar stuurboord. Voor de landrotten onder de lezers: daarvan wordt je zeeziek. De zeebenen van Kim werden dus behoorlijk op de proef gesteld, maar het bleef bij 'feeling a bit vomitty' en gelukkig doken we snel genoeg onder water waar we de laatste skills afwerkten in 'average vis', ofwel een metertje of vier zicht. De dag daarna zou beter worden beloofde onze duitse 41-jarige zwaar getatoueerde en daardoor van de upmarket duiklocatie Malediven verbannen duikinstructeur Michael die een thaise vrouw 200km van Frankfurt bij zijn ouders kerst liet vieren. Echter de volgende dag blies de wind ons in recordtijd naar de duikschool en we vreesden het ergste. Bij aankomst maakt Michael het 'out of air' teken. "Es kannte nicht durchgehen today", lachend daaraan toevoegend dat hij teveel pijn in de benen had van de dag daarvoor.... Gelukkig op de boot, maar wel met een pilletje voor Kim en nog een paar andere zieken door de wederom enorme golven. De eerste duik was een mooie opmaat, maar zijn we eigenlijk al weer vergeten, want de laatste duik die we mochten maken was onvoorstelbaar mooi. Na de grote stap in het water van de boot kijken we naar beneden in een paradijs van rotsen, koraal en allerlei kleurige vissen. Het zicht is echt perfect, zeker 25 meter. Zelfs aan de oppervlakte zag alles er al schitterend uit en als je langzaam afdaalt tussen al dat moois vergeet je alle gevoel van tijd en kom je echt ogen tekort om alles te zien. Ik kan nu een mooi verhaal gaan vertellen over allerlei belangrijke diersoorten die we hebben gespot (zoals de staart van een rog, de schimmen van een groep baracuda's en een wegschietende schorpioenvis), maar ik zou dan voorbij moeten gaan aan het prachtige gezicht van grote scholen kleine lichtgevende visjes die in de waterwerveling van onze flippers volgen of de veelkleurige koralen en anemonen op de enorme rotsen. Dit is gewoon onbeschrijvelijk en we zijn enorm gelukkig dat we dit hebben mogen zien.