Statistieken na drie weken (+ prijsvraag)

Afstand: 1300 kilometer Langste dagafstand: 137 kilometer Hoogste gemiddelde: 18 Laagste gemiddelde: 10 Hoogste punt: 2801 meter Hoogste temperatuur: 35.6 graden Laagste temperatuur: 11 graden Celsius (hoewel het aanvoelde als Farenheit) Langste baard Hans-Jan: 7 dagen (afgeschoren in Jinghong) Grootste echtelijke crisis: nvt Gezamenlijk gewicht bij vertrek: 150 kilogram (We loven een ZO Azie souvenir uit aan degene die het dichtst bij het totaalgewicht zit de dag van aankomst op schiphol; inzendingen graag als comment onder deze post)

Stuck in the mud

Chinese tekens lezen is zo makkelijk nog niet. Dus het vorige, enorm lange bericht is niet op onze weblog terecht gekomen. Een nieuwe poging. Maandag zijn we met de bus van Luang Prabang naar de grens vertrokken. De fietsen werden stevig bovenop de bus gebonden. We konden van Luang Prabang naar Oudomxai en moesten daar een bus verder regelen. De rit was prima, af en toe stopte de buschauffeur even als iemand wat langs de kant van de weg wilde kopen (van vers fruit tot dode eekhoorntjes or whatever, ik heb er niet naar gekeken). In Oudomxai konden we tot onze verrassing een uur later de volgende bus naar de grens nemen, Een zeer luxe uitziende minibus, waar we met zijn vijven instapten, de fietsen weer op het dak. Gaande de weg werd de bus wat minder luxe. Halverwege kreeg de chauf de versnelling niet meer in zijn drie, en de bij iedere kuil (het waren er nog al wat) leken de veren het te begeven. De weg werd ook almaar slechter, en langzaam werd het donker en ging de chauf dus maar wat harder rijden. In het pikdonker kwamen we aan in Boten, de grensplaats. Het in de LP beschreven guesthouse bleek niet meer te bestaan, maar volgens de barman was er 2 km verderop, in China, wel een prima hotel te vinden. En... de grens was nog open. Aan de grens was niemand te vinden en toen we aanstalten maakten om dan maar verder te fietsen kwam er ineens een douanebeamte uit het cafe gerend om ons uit te checken. Allemaal vriendelijk en aardig, en snel, geen probleem. Dus wij stapten op de fiets het donker inrijdend, en na enkele pedaalslagen kwamen we geen meter meer vooruit: de fietsen zaten muurvast in de vette Laotiaanse modder, en mijn slippers zogen zich ook helemaal vast. Met onze handen de modder verwijderd, schoenen aangedaan en toen langzaam verder gesjord, na gevoelsmatig ca een uur kwam er weer wat beweging in de fiets. In de verte ontwaarden we wat licht, gelukkig. Toen we dichterbij kwamen werden we helemaal gelukkig: een brede betonnen weg met palmbomen langszij en een zee van licht: de chinese kant. Een waar staaltje communistische kitsch, of machtsvertoon wat je wil, maar wel prettig na een modderbad. Onder de modder gaven we ons paspoort aan een vriendelijke, engelssprekende chinees (de laatste die engels sprak voor de komende drie dagen) en gingen op zoek naar een hotel. Er was niet veel, en waar we terecht kwamen leek op niet veel meer dan een hoerenkast, met een smerig toilet, en geen douche. 's Nachts werden we luid gewekt door een schreeuwende Chinees naast onze deur; hij was niet helemaal eens met de prijs van zijn kamer, geloof ik. Wel was er een kraantje waar we onze fietsen prima mee konden afspoelen. Dat was de activiteit van de volgende ochtend. En zo snel we konden gingen we op weg naar Mengla, circa 50 km fietsen. Het landschap was meteen anders, de wegen totaal verschillend. De rust van Laos werd ruw verstoord door voortbanjerende en toeterende vrachtwagens. Over 200 km lang reden we langs een nieuw aan te leggen snelweg. Een enorm project. Er waren ook nauwelijks nog dorpjes langs de weg (waar we water konden kopen) en er waren geen groetende kinderen meer (erg jammer). In Mengla aangekomen dachten we, kom laten we nog wat verder fietsen. Op de kaart leek het alsof het nog een keer zo lang was, en het stuk tot nu hadden we heerlijke heuvels gehad. Vergissing. Het was nog wel drie keer zo lang, en de heuvels veranderden in enorme cols van ca 15 km. We fietsen steeds door het natuurreservaat, waar ze over minimaal 250 km bezig zijn een nieuwe weg aan te leggen. bijna allemaal handwerk, niet normaal. veel vrachtwagens rond de oren, die flink toeteren als ze je inhalen. Verder was het overigens een prachtige rit van de grens naar Jinghong door het 'regenwoud'. Veel langs kleine Daidorpjes gereden, en het uitzicht vanaf de bergen was prachtig. 's Morgens veel mist, dus dat was lekker koel wegrijden,daarbij reed je lekker koel onder de bomen. Nu zitten we in Jinghong, een redelijk grote stad. Na twee weken bergen en primitieve bergdorpjes en rijst hadden we wel zin in een stad, en een lekkere boterham. China is superleuk maar al na 2 dagen hadden we toch wel zin in engelsprekende mensen (ipv gebarentaal) en een schone hotelkamer (die viezigheid, dat gaat echt niet wennen). Zeker omdat we steeds onder het stof van de fiets stappen. Al met al begonnen we heimwee te krijgen... Dus dan maar even overschakelen op een wat meer westerse gewoonten. Fietsen is overigens een geweldige manier van reizen. Ik vind het echt heel leuk, omdat je veel meer in de omgeving bent en veel meer contact met de mensen en ook in kleine dorpjes kan stilstaan (een bus raast daar altijd langs).

Baardharen

In Bangkok heb ik mijn eerste zuidoost azie scheerbeurt achter de rug die uitmondde in een kin vol watten en een dagenlange brandend gevoel (je weet wel: waarom je Gilette moet gebruiken).Toen ik vandaag langs de kapper liep nam ik het besluit om mijn kansen in China te proberen, ondanks dat de meesten elke haar uit wangwratten koesteren als een bloem. Met veel vriendelijke gebaren word je vervolgens de zaak binnengeloodsd die op dat moment vol met klanten zat. Uiteraard vraag je als eerste naar de prijs en er werd op een bord gewezen met Chinese tekens en prijzen: 10 yuan, maar geen idee wat er ging gebeuren. In ieder geval werd na mijn akkoord een kapper toegewezen die zijn klant abrupt voor mij in de steek liet. Ik werd naar een achterkamer gebracht waar gelukkig alleen mijn kin vakkundig werd natgemaakt en ingezeept, waarna de kapper aan de klus kon beginnen. Hij ging zo op in zijn taak dat hij ogen en neusgaten vergat te ontzien en gebruikte om de huid mooi glad te trekken en het mes haar werk te laten doen. Zorgvuldig werden de krullende haren onthoofd en zelfs ontworteld op sommige plaatsen, maar zonder wonden achter te laten. Na een tijdje klonk uit de kapsalon toch een verontruste klant die zich afvroeg of hij nog geholpen werd. Wat geschreeuw over en weer later wijdde de kapper zich weer aan zijn scheerarbeid waar alleen nog de snor op het programma stond. Zeer geraffineerd scheert hij echter een deel van mijn snor recht in mijn geopende mond. Gadver! Dit was natuurlijk het moment om geheel in s' lands traditie een grote fluim op de grond van de kapperij te leggen, maar dat was mij na drie dagen China nog een stap te ver, dus ik hield mij in.Bij het betalen werd mijn 50 yuan door alle medewerkers en klanten gecontroleerd op echtheid (een ritueel dat bij iedere betaling hier plaatsvindt) en ik stap de kapsalon uit, een grote rochel producerend welke ik nonchalant op de stoep laat neerkomen, met respect nagekeken door de aanwezigen in de kapsalon. Thuisgekomen bleek dat de baard hier kennelijk eindigt vlak onder het oor en dat ik getooid met neukteugels van hier tot Tokio (toch nog een heel eind) mij verder in China zal moeten verdiepen. Ik begin me al thuis te voelen.

Luang Prabang

Het typen gaat wat moeilijk omdat mijn pink en ringvinger van mijn linkerhand wat gevoelloos zijn geworden van het fietsen. Vergeef me dus sl il hieb ek daam een foutje mak. In drie dagen zijn we van Vang Vieng naar Luang Prabang.gefietst. Vooral de tweede dag was hierbij een hele zware: ongeveer 95 kilometer met 2000 hoogtemeters. Met zware bagage en felle zon achterop was dit echt een uitputtingsslag. Bergop is het in de felle zon echt niet te harden en ondanks dat we vroeg vertrekken (rond zes uur) fietsen we nog steeds ook tijdens het warmste gedeelte van de dag. We zijn aan de goden overgelaten voor een verfrissing van ons (zelfgekozen) lijden. Zo nu en dan kruipt er een klein wolkje voor de zon of steekt er een briesje op en aan het einde van de dasg hebben we al een paar keer in de regen gefietst. Het tintelende gevoel op de verbrande huid is een onbeschrijvelijke verademing. Het fysieke ongemak van fietsen in de tropen wordt gelukkig steeds ruimschootser gecompenseerd met de oogstrelende vergezichten over het karstgebergte. Enorme rotsmassa’s steken blauw aan de horizon af terwijl wij onze kruistocht voortzetten.

Ferang op de fiets

Ferang! Ferang! Sabaaijdie! Het lijkt in elk dorp wel gekker te worden. Alle kinderen willen ons gedag zeggen, en uiteraard beantwoorden we hun enthousiasme graag. Het relativeert onze worsteling met de warmte en helling totaal, want terwijl wij voor onze lol met onze dikke blanke billen aan het trappen zijn, loopt jong en oud in de bergen te werken en te sjouwen om in leven te blijven. De bergvolken zijn de armste van Laos en behoren veelal tot de Hmong minderheid. Het enige wat wij nu brengen is een korte afwisseling op de dagelijkse routine in de vorm van een lach en een zwaai van een ferang (buitenlander). We troosten ons maar in de gedachte dat de bussen en auto’s met andere toeristen niets dan uitlaatgassen en herrie achterlaten.

Backpackersvillage Vang Vieng

Vandaag een bijkomdag in Vang Vieng. We hebben een erg leuke hut die uitkijkt op het beginnende Karstgebergte. Iedere keer is de omgeving als een sprookje, ook dit keer. Het dorp is verder 'weird', laten we het zo maar noemen. Er lopen hier naast de Lao alleen backpackers rond, in bijna ieder restaurant zitten ze als zombies oude afleveringen van Friends te kijken (misschien heb ik daar over 3 maanden ook erg veel zin in, wie weet) en overal zijn pizzarestaurants en franse baguettes. We hadden bedacht dat we na een rustig ontbijtje een halve dag relaxed zouden gaan kayaken. Bij het inschrijven hadden we al gewaarschuwd moeten zijn over wat ons nog te wachten stond. De jongen van de kayak vroeg ons of 'we al veel gedronken hadden' , en ha, ha 'als je een halve dag gaat kayaken hoef je tenminste niet om 9:00 met een kater paraat te staan, maar kan je tot 12 uur uitslapen'. Oke, we lagen al om 10:00 uur knock out onder de klamboe en waren om 6 uur op om de fietsen te onderhouden, maar goed. Het eerste stuk ging nog wel, af en toe een beetje harde stroming, het enige moment dat onze gidsen even heel ruw gingen peddelen. Al snel kwamen we bij een spot waar je van een hoge stellage in het water kon springen en slingeren, en vooral veel bier kon drinken. De hele Lao-familie die het runde liep er dronken rond, binnen de kortste keren zat het er vol met bierdrinkende tubers (jezelf in een autoband de rivier af laten drijven, heel enerverend). Pfff, werd er niet vrolijk van. Uiteraard moest Hans-Jan wel even laten zien dat hij van 10 m af kan springen (hij heeft nu nog steeds last van zijn schouder). Daarna een grot bezocht, moesten we zwemmend naar binnen, nou dat was nog wel spannend. En het grappige was dat ik daar een oudklasgenoot uit Zwolle ontmoette. Of is dat het Lonely Planet effect? Denken dat je overal de enige bent, maar stiekem ben je toch niet lonely op de planet. Morgen op de fiets naar Kasi.

Sabaaijdieeeee Laos

Door ieder dorp waar we rijden komen uit alle uithoeken kinderen te voorschijn om ons gedag te zeggen. Het voordeel daarvan is dat onze uitspraak van Sabaaijdie inmiddels native laotiaans klinkt, het nadeel is dat ook tijdens de steile klimmen er geen ontkomen aan is om met de spaarzame adem nog een paar kinderen blij te maken. Drie dagen geleden zijn we van de trein Laos in gefietst en onmiddellijk gastvrij opgenomen door de mensen. De wegen zijn tot nu toe boven verwachtingen goed, alleen op de eerste paar honderdmeter na dan. Rond mij heenkijkend naar de Mehkong rivier en Friendship bridge tussen Thailand en Laos duik ik de eerste de beste 'pothole' in die zich voordoet. De tassen vliegen om mijn oren, maar geen schade aan fiets of sleutelbeenderen. Voortaan gewoon beter opletten. Na een korte tocht van 40k op de eerste Laosdag naar Vientiane hebben we overnacht in een (f)oudcommunistisch hotel. Na wat wikken en wegen en daardoor te laat vertrekken besloten we (toch Kim???) dat we de dag daarna direct zouden doortrekken voor de eerste stage naar Luang Prabang. Bij een stuurmeer Ngam Ngum hebben we overnacht, en verse vis gegeten in een restaurantje op het water. Daaropvolgend zijn we naar Viengvang vertrokken (111 km), waar we nu aan het bijkomen zijn. De rode kuiten van Kim en zere billen van Hans-Jan geven daar alle reden toe.

Vientiane by train

Dwars door het nachtleven van Bangkok banen we ons een weg op de fiets met knipperlampen en reflecterende kleding, lachend aangekeken door de thais en toeristen op kao san road. Kim rijdt op richtingsgevoel nagenoeg exact naar treinstation (of iets dergelijks), sneller dan tuktuk of taximeter had gekunt. Desondanks komen we uiteraard toch nog wat aan de late kant aan, maar gelukkig: de luxe eersteklas coupe die we onszelf hadden beloofd omdat we aansluitend meteen Laos infietsen, staat aan het begin van het spoor. Nog even de fietsen in de bagageruimte plaatsen: die blijkt dus aan het einde van het spoor halverwege de eindbestemming Non Kai. Zwaarbezweet stap ik de coupe in waar we een veel te duur biertje drinken, maar daarentegen zonder fietskaartje onze fietsen over 900km weten te vervoeren (waarvoor we blijkbaar een kaartje hadden moeten kopen). Op het eindstation begrijpt de spoorbeamte ons toch niet en 's morgens staan we uitgerust klaar om Laos binnen te gaan.

one night in Bangkok

Gisteren de eerste fietstrip van het vliegveld naar Bangkok city. Toch al zo'n 40 km, en 35 graden over de vluchtstrook van de snelweg en door het drukke verkeer. Het went snel al die racende auto's en tuktuk's. De eerste inhaalmanoeuvre was wat onwennig en hebben we gewacht totdat we konden meeliften met een fietsende groentekraam, maar al snel waren we meesters op de weg (vonden we zelf). Vooral niet teveel gedaan (lekker gegeten, naar de kapper, een voetmassage, op de boot in de skytrain, tuktuk, nog eens lekker gegeten [nog nergens last van], gezwommen en nu de fietsen pakken om een fietstocht by night door Bangkok te maken richting het treinstation. De honden zijn gelukkig te lui om zelfs maar te blaffen. Vanacht met de trein naar Laos, alwaar de tweede route op het programma staat. Op de foto-pagina (zie rechts voor de link) staan al wat foto's. Kim en Hans-Jan