Snik

De drie maanden zijn drie dagen geworden. Gisteren zijn we per bus in Bangkok aangekomen en reden we over de wegen waar we bijna drie maanden terug onze eerste fietskilometers maakten; toen nog snikheet, nu alleen snik.... Met nog een paar dagen te gaan wordt ik dus weer vroeg wakker, even wat fotootjes gepost op www.rijbering.nl/fotos als voorproefje op de 5000 foto's die in de kerstvakantie moeten worden gesorteerd (en door jullie moeten worden bekeken!!! : )).

Dauchen ist geil !!!!

Het is blijven waaien in Koh Chang en even leek het erop dat de grens van de onderwaterwereld voor ons gesloten zou blijven. Op het kritieke pad van de terugreis naar bangkok is het de laatste twee dagen toch mogelijk om uit te varen, ondanks de stevige wind die blijft waaien over het tropische eiland. De eerste duiken naar een grotere diepte zullen we maken bij een eiland vlak voor de kust; een minuutje of 20 met de boot. De omgebouwde visserboot met een te laag dak voor westerlingen blijkt ook niet gebouwd op een kruisdeining die door 'wind tegen stroom' het schip een bijna slagzij laat maken van bak- naar stuurboord. Voor de landrotten onder de lezers: daarvan wordt je zeeziek. De zeebenen van Kim werden dus behoorlijk op de proef gesteld, maar het bleef bij 'feeling a bit vomitty' en gelukkig doken we snel genoeg onder water waar we de laatste skills afwerkten in 'average vis', ofwel een metertje of vier zicht. De dag daarna zou beter worden beloofde onze duitse 41-jarige zwaar getatoueerde en daardoor van de upmarket duiklocatie Malediven verbannen duikinstructeur Michael die een thaise vrouw 200km van Frankfurt bij zijn ouders kerst liet vieren. Echter de volgende dag blies de wind ons in recordtijd naar de duikschool en we vreesden het ergste. Bij aankomst maakt Michael het 'out of air' teken. "Es kannte nicht durchgehen today", lachend daaraan toevoegend dat hij teveel pijn in de benen had van de dag daarvoor.... Gelukkig op de boot, maar wel met een pilletje voor Kim en nog een paar andere zieken door de wederom enorme golven. De eerste duik was een mooie opmaat, maar zijn we eigenlijk al weer vergeten, want de laatste duik die we mochten maken was onvoorstelbaar mooi. Na de grote stap in het water van de boot kijken we naar beneden in een paradijs van rotsen, koraal en allerlei kleurige vissen. Het zicht is echt perfect, zeker 25 meter. Zelfs aan de oppervlakte zag alles er al schitterend uit en als je langzaam afdaalt tussen al dat moois vergeet je alle gevoel van tijd en kom je echt ogen tekort om alles te zien. Ik kan nu een mooi verhaal gaan vertellen over allerlei belangrijke diersoorten die we hebben gespot (zoals de staart van een rog, de schimmen van een groep baracuda's en een wegschietende schorpioenvis), maar ik zou dan voorbij moeten gaan aan het prachtige gezicht van grote scholen kleine lichtgevende visjes die in de waterwerveling van onze flippers volgen of de veelkleurige koralen en anemonen op de enorme rotsen. Dit is gewoon onbeschrijvelijk en we zijn enorm gelukkig dat we dit hebben mogen zien.

zee, strand en een hangmat

We zitten nu op Koh Chang en onze fietsen staan rustig tegen ons bamboohutje bij te komen van alle fietsavonturen. Koh Chang begint een wat toeristisch eiland te worden, het is duidelijk 'booming', maar wij hebben nog een rustig strand kunnen vinden. Ons hutje staat op het strand, 2 meter van de zee. Verder is er niemand, dus we hebben ons eigen prive-strandje, vanaf waar we iedere avond kunnen genieten van de prachtigste zonsondergangen. We hebben een hangmat voor onze deur gehangen, en die hangt heerlijk. Goed boek, fruitshake, hmmm. Vlakbij allerlei rustige, kleine restaurantjes, waar we over het strand heen kunnen lopen ('s avonds is het eb, en is het strand 10 keer zo groot, dus we hebben er uiteraard ook al heen gefietst) en waar we heerlijk Thais (maar ook museli...) kunnen eten. Dus hier houden we het nog wel even uit. We hebben de pedalen ingeruild voor een stel flippers en zijn een duikcursus aan het doen. Het is iets minder relaxed dan ik me had voorgesteld (lekker wat rondzweven in het blauwe water met allerlei lieve visjes om me heen). Naast een 200 pagina's tellend theorieboek dat we in 1 dag moesten doorworstelen moeten we allerlei rare oefeningen doen onder water, 'just in case' voor wanneer je duikbril per ongeluk afvalt, je zonder lucht komt te zitten, of je buddy zonder lucht komt te zitten. Ademen door een duikapparaat is al moeilijk, maar als je hem ook nog eens onder water uit je mond moet halen en daarna weer in je mond moet doen. Pfff, stressmoment. Morgen en overmorgen gaan we een diepere duik maken, en overmorgen (hoezee) zonder oefeningen, just for the fun. Nou, daar verheug ik me enorm op. Vandaag kon niet doorgaan, omdat het te hard waait en het zicht onder water te slecht is. Alle tijd dus om weer te mailen. En voor Hans-Jan om weer veel te fanatiek te sporten. Hij heeft inmiddels enorme blaren van het 'barefoot' hardlopen over het strand (4 keer op en neer), vervolgens zwemmen en daarna nog even aftoppen met een paar kilometertjes fietsen (met hellingen van slechts 15%, en steiler, niet overdreven, ook niet dat van die blaren).

Cambodjä: 'What do you feel when you are here?'

In Phnom Penh hebben we 1 middag vertoefd. Het was bloedje heet. Best een aardige stad, met veel Franse koloniale architectuur, een imposant koninklijk paleis en wat mooie tempels. Het was wel even schrikken om zoveel mensen zonder ledematen of blind te zien. De burgeroorlog is hier nog maar net voorbij. Confronterend. Aangezien we weer een dag waren ingelopen op schema besloten we van Phnom Phen naar de Angkor Wat te fietsen. Goede keus, want het was een prachtige en leuke route. De weg was een stuk rustiger dan in Vietnam en het aantal schoolkinderen op de fiets was ook gehalveerd. Heel vaak fietsten ze met ons mee en probeerden ze hun Engels te oefenen. Naast het aantal broers en zussen, waar kom je vandaan en wat doe je voor werk, hadden ze ook heel wat moeilijkere vragen... Tot 2 keer toe werd mij gevraagd: 'What do you feel when you are here?', doelend op de omgeving of op de 11de eeuwse tempel. En aan Hans-Jan vroegen ze, toen het over zijn werk ging, 'why do you think it is good job for you?'. Ik geloof dat we de vragen niet beantwoord hebben... De komende 2 weken hebben we ruim de tijd om over deze filosofische vragen na te denken. Langs de route waren weer erg veel stalletjes met verse ananas, mango, watermeloen, dus aan het eind van de dag waren we tonnetje rond van al het fruit. De mensen zijn weer uitremate vriendelijk, ze vinden het echt leuk als je met je fietsje een ananasje bij ze komt bestellen. Nu zitten we in Siem Reap. De afgelopen 3 dagen hebben we door de Angkor Wat gefietst. Indrukwekkend. Groot, oud, bijzonder, monumentaal. Een historic feeling krijg je hier direct. Er zijn enorm veel tempelcomplexen, over luttele kilometers verspreid, en de tempelcomplexen zelf zijn ook nog eens erg groot. Ook erg steil, want hoe dichter je bij de goden kwam, hoe moeilijker het was ze te benaderen. Naar boven klimmen ging nog wel, maar naar beneden dat was wel even zweten. Van de Angkor Wat zelf is nog veel in tact. We bezochten hem op het midden van de dag en op da tijdstip (veel te heet), zijn er nauwlijks toeristen te vinden. Dus we hebben er rustig rondgewandeld, en een kleine pauze ingelast. De Angkor Thom is wat mystieker. Wat meer verweerd en door de verweerde stenen zie je overal sereen kijkende hoofden. Ze proberen het heel terughoudend te restaureren met de oorspronkelijke materialen en zonder alles weer geheel op te bouwen zoals het ooit waarschijnlijk is geweest. Dat laat ook nog wat aan je eigen fantasie over. Voorts is er nog een tempel die ze zo hebben gelaten zoals ze hem 'gevonden' hebben. De enorme bomen groeien letterlijk bovenop de tempels. Daarnaast zijn er nog tich tempels, teveel om op te noemen, of zelfs maar te zien.

Mekong Delta

Na Hanoi enige dagen in de Mekong Delta rondgefietst. Niet alleen gefietst, maar ook herhaaldelijk de fiets op de pont gesleurd. Aanvankelijk ging de route langs de snelweg, die zeker in het begin niet zo interessant was. De 2de dag besloten we dan ook off road ons geluk te beproeven. Het was een prachtige tocht over modderige rode zandwegen tussen donkergroene velden door. Herhaaldelijk stuitten we op een riviertje en moesten we weer op zoek naar een brug of een pont. Dus dat was lekker dwalen tussen de rivieren door, langs kleine dorpjes met drukbezochte scholen en waar de vrouwen gezamenlijk allerlei fruit zaten schoon te maken. Op een gegeven moment werden de wegen steeds minder begaanbaar en de route steeds diffuser. Toen we aan een stel mannen de weg gingen vragen en zij ons gewoon weer terug dirigeerden langs nog een smaller pad, kreeg ik het iets benauwd. Ze helpen je hier erg graag, ook als ze je niet begrijpen, dus dan sturen ze je maar gewoon ergens heen (erg vriendelijk bedoeld allemaal, daar niet van). Gelukkig zijn we eigenwijs de andere kant opgegaan en hier kwamen we weer een iets grotere weg tegen, die weer leidde naar nog een iets grotere weg langs een rivier, en zo kwamen we weer, veilig, terug bij de snelweg. Heerlijke route en een beetje verdwalen is ook best leuk. Verder hebben we een paar tochtjes over het water gemaakt met een bootje. Een keer in Mytho waar we door de smalle kanalen zijn gegaan en een fabriekje hebben bezocht, waar ze met de hand overheerlijke cocosnootsnoepjes maakten. En een of andere honingboerderij bezocht. Een andere boottocht voer naar de floating market bij Cantho. De boeren komen hier in kleine bootjes om hun waar te verkopen aan de grotere jongens. En dat gaat allemaal op het water. De kolen werden door het raam naar binnen geworpen. Er waren ladingen mango's en anassen, waarvan wij er toch een hebben geprobeerd (die hadden we 'uitonderhandeld'; duur tripje maar dan willen we wel een lekker ontbijt met ananas en extra broodjes...). In Chau Doc bij de grens konden we een speedboot regelen die ons in Phnom Penh kon afzetten. Perfect. Ecologisch niet helemaal verantwoord, want de boot blies als een dolle over de enorm brede Mekong. Dus ik vrees dat er best een visnetje zal zijn die het begeven heeft.

Baoloc naar Hanoi (190km!)

Een lange en steeds warmer wordende dag doordat we ook hier van 850 meter naar vrijwel NAP afdalen. De koelte van het bergplateau laten we achter ons met een mooie bosrijke afdaling en verdomd nog een paar stevige klimmetjes ook (niet ingecalculeerd bij de planning van deze monsterafstand). Langs de weg komen we grote zwerfkeien tegen en rijden we zelfs langs een oude vulkaan (die nog leek te branden gezien de enorme hitte). Veel drinken en om het uur even wat water over lijf en leden dus. Vrij vlot bereiken we toch weer national Highway 1 die zowaar even heel prettig rijdt omdat deze veel breder is dan het steeds drukker wordende landweggetje uit de bergen. Snel wordt het verkeer drukker en denken we nog een zware bui te krijgen, maar dat bleek de smog al boven Saigon of Ho Chi Min city. We rijden door kilometers stad met medelijden aangestaard door blanke niet-fietsers in aircon toeristenbussen. De leegheid van hun levens raakt ons: zij zullen nooit het genot kennen van ‘s lands blubber op de lege benen, de smog in de longen, en de twijfel in het hoofd of we voor de invallende duisternis nog een plaats zullen vinden om te slapen.

Dalat naar Baoloc (110km)

Het berdorp Dalat hebben we met een rustdag bekeken en zo kon het dat we de ochtend na een van de zwaarste tochten van de reis toch weer vol op de pedalen moesten door de enorm steile straatjes en steegjes van stad (weer geen kaart met hoogtelijnen). De dag daarop naar Baoloc vertrokken met een lange welverdiende afdaling in het begin, een vakbondsbijeenkomst op onze lunchlocatie (werklui allemaal met helmen op en het management met overhemden en zonder hoofddeksels), koffie en thee te drogen langs de kant van de weg en een guesthouse langs de grote weg waar vermoedelijk borden stonden in het Vietnamees met de tekst: toeter hier heel hard want er liggen mensen te slapen die morgen vroeg helemaal naar Hanoi willen fietsen.

Phangrang naar Dalat (110km)

Een zware dag door de warmte, hoogtemeters en delhi belly die schijnbaar ook in Vietnam de kop op kan steken. De kust hebben we verlaten omdat de National Highway 1 wel op een hele luidrustige manier de modernisering en ontwikkeling van Vietnam als economie duidelijk maakt. De bergen trekken weer met de charme van de lange klimmen en prachtige vergezichten. Uitkijkend over een stuwmeer hebben we de heerlijkste lunch sinds tijden met sappige ananas en versgebakken baguettes. De laatste kilometers zijn ronduit zwaar, maar met 2000 hoogtemeters mag dat ook wel. Later lezen we een verslag op internet waarin iemand deze tocht niet heeft kunnen afronden, ondanks 12 liter (!) water gedronken te hebben.

Long time no post

We zijn nu ruim 1000 kilometer verwijderd van de perfect day van de vorige post. Perfect weeks hebben deze dag opgevolgd, maar nu moeten we met (zadel) pijn in het hart concluderen dat het grote fietsen voorbij is. Gisteren nog een prachtige volbepakte lange dag gemaakt door het rustige en bijzonder vriendelijke Cambodjaanse platteland met zo nu en dan een tropische bui over het hoofd. Vanaf vandaag zullen de tassen thuisblijven om de Angkoriaanse tempels te bezichtigen en daarna is het bussen, duiken en relaxen geblazen. Wellicht krijgen we dan ook wat tijd om ons dagboek bij te werken. Nu volgen een aantal korte posts over de etappes...

Just a perfect day

We hebben vandaag heerlijk gefietst. Na een goed begin met het ontbijt op het strand van Natrang pas rond het middaguur voor een korte tocht vertrokken, maar uiteindelijk toch maar doorgefietst, voortgestuwd door de wind in de rug en het spannende zonlicht dat speelde met het waterige landschap onder zich en continu zorgde voor een ander schilderij. De gifgroene kleuren van de rijstvelden staken scherp af tegen de donkere wolken die rond de bergtoppen bleven hangen. De zon scheen onder de rokken van deze wolken door op twee gelukkige fietsertjes.

Vietnam

Vietnam is weer een belevenis op zich. Het is erg leuk om door zulke verschillende landen te reizen. In Vietnam is het een stuk drukker dan in Laos, maar de mensen zijn weer net zo 'enthousiast' naar buitenlandse fietsers als daar. Het is wel weer minder gereguleerd dan in China. De meeste mensen zijn erg vriendelijk, hoewel je hier wel merkt dat er veel toeristen komen en ze af en toe aardig aan je kunnen trekken. Hier zijn weer allerlei kleine dorpjes langs de weg. De huisjes hebben allemaal verschillende (vaak pastel) kleuren. Prachtig zo tussen de bomen. Er zijn ook weer genoeg kleine tentjes langs de weg om cola, yogidrink en koekjes te kopen, en op een klein plastic kinderstoeltje een beetje bij te komen. In Hanoi hebben we 2 dagen doorgebracht, met name op de fiets. Veel te druk, met alle scheurende en toeterende scooters om je heen. Waar in China iedereen op de fiets zat, zit iedereen hier op de scooter, met het gebrek aan fietspaden maakt dat het verkeer een stuk chaotischer. Verder wel een mooie stad, met een oud centrum, veel rode vlaggen, en herinneringen aan Ho Chi Min. We zijn naar het Ho Chi Min museumgeweest. Dat was erg interessant, omdat we zo wat meer te weten kwamen over de moderne geschiedenis van Vietnam, vanaf het gezichtspunt van Vietnam zelf, en niet vanuit onze westerse (koloniale?) bril. Gezellig op straat, op de kleine plastic stoeltjes, gegeten. Van Hanoi zijn we met de nachtbus naar Dongha gegaan. Dat was een behoorlijke beproeving. Uiteindelijk is Hans-Jan in het gangpad gaan liggen en heb ik de stoel naast mij nog geclaimd en konden we allebei liggen. Vlak boven Dongha lag na WOII de grens/scheidslijn tussen Noord en Zuid- Vietnam bij de Ben Hei rivier. We hebben daarover heen gefietst en zijn naar de Vin Moc tunnels gegaan. Die liggen aan de kust. Tijdens de oorlog hebben de Noord-Vietnamezen die hier woonden een enorm tunnelstelsel gegraven waar ze jaren hebben gewoond om te ontsnappen aan de Amerikaanse bommen. Erg indrukwekkend. Langs de weg lagen ontzettend veel begraafplaatsen uit de oorlog. Ik merk hier hoeveel je naar de geschiedenis kijkt vanuit je westerse ogen. Je weet heel veel over de Vietnamoorlog voor wat betreft de Amerikaanse deelname en de protesten daartegen, maar eigenlijk heel weinig over de Viernameze geschiedenis zelf. Nou goed, dat wordt dan nu snel bijgespijkerd. De strijd tegen het kolonialisme, en het communisme wat daar eigenlijk een reactie op was, de strijd tussen noord en zuid, en de 'American War' natuurlijk (en niet de Vietnamoorlog). en hoe raar het voor het zuiden moet zijn, dat het communistische noorden won, en de zuidelijke hoofdstad Siagon omdoopten in Ho Chi Min. Van Dongha zijn we naar Hue gefietst. In de 19de eeuw was dit de hoofdstad van Vietnam en bouwden de keizers uit die periode een nieuw paleis, gelijkend op de Verboden Stad in Peking. ER is nu niet veel meer van over, eerst hebben de Fransen er goed huis gehouden, daarna de Amerikanen. Delen ervan zijn ze nu weer aan het herbouwen, maar grote delen zijn nog overwoekerd met gras en zijn ruines (vind ik altijd veel spannender om doorheen te lopen). De volgende dag zijn we van Hue naar Hoi An gefietst. Hoi An was een erg lief plaatsje, klein en historisch en mooi. We hadden een leuk geusthouse vlakbij de markt. We werden dus wel om 6 uur gewekt door de marktlui (maar dat is voor ons normale tijd geworden inmiddels!). Het was in het oude gedeelte, in een gerestaureerd houten pand. Het water van de rivier stond enorm hoog, de markt liep bijna over (is normaal hier). Heerlijk gegeten. Vanaf Hoi An hebben we een dagje naar Son my gefietst. Hier zijn resten van een religieuze site te vinden uit de 'Champa tijd' tijd, min of meer vergeljikbaar met de Angkor Wat, maar dan een stuk kleiner. Daar wat rondgewandeld, met af en toe een heerlijk zonnetje en af en toe een enorme hoosbui. Zondag zijn we verder gefietst van Hoi An naar Quang Ngai. De drukte op Highway 1 viel ons enorm tegen. De drukte was nog niet het ergst maar wel het constante getoeter van de bussen en vrachtwagens. daarbij waren er enorme groepen schoolkinderen aan het fietsen, die allemaal hello how are you, where you from etc. riepen. Eentje is best leuk, maar 10 keer per minuut, wordt wat veel. Helemaal omdat de jongetjes vaak mee gingen fietsen. Hans-Jan had ook nog eens last van buikkrampjes. Dus in Quang Ngai hebben we besloten met de bus verder te gaan naar Na Trang en het fietsen hier weer op te pakken en een stuk de binnenlanden in te gaan. Die busreis was weer een belevenis op zich. Een ticket koop je niet aan een loket, maar bij de chauffeur in de bus, en het was duidelijk dat dat zijn inkomen was. Naast de chauffeur gaan er standaard 2 jongens mee om de mensen de bus in te schreeuwen en de baggage op de bus te laden. Wij stonden al om 6:30 op het busstation en hebben een prachtige bus uitgezocht. De bus gaat blijkbaar pas rijden als er genoeg passagiers zijn, dus we moesten nog ca. 1,5 uur wachten totdat de motor uberhaupt gestart werd. Eindelijk gingen we rijden, en de jongens probeerden almaar passagiers de bus in te trekken (af en toe echt letterlijk trekken, mensen werden gewoon de bus in geduwd, en de tassen opgeladen). De chauffeur reed onwijs hard, ... om de bussen voor hem in te halen zodat hij als eerste de mensen kon oppikken. Na een half uur rijden zat de bus nog niet vol genoeg, en: maakten we rechtsomkeerd om het stuk nog een keer te rijden. Uiteindelijk liep het een beetje vol, om de zoveel beter stoppend om naar mensen te schreeuwen of ze mee gingen (ze hebben hier geen bushaltes), je gaat hier gewoon met je tasje langs de weg zitten, en je hoeft niet bang te zijn dat de bus je vergeet. Als je hele familie er nog aan moet komen op de brommer (ergens langs de snelweg) wacht de bus gerust een kwartier. Er werden kilo's rijst opgeladen (het is net oogstseizoen geweest en nu gaan ze de rijst waarschijnlijk in Saigon verkopen; er ging ook een zak met levende krabben op het dak). Gelukkig gingen de arme varkentjes niet mee. Uiteindelijk zat de bus redelijk vol, en maakten we wat snelheid. Het was echt de wildwest, en de jongens een stel cowboys. Hingen de hele dag uit de deur van de bus. We kwamen om 8 uur 's avonds aan in Na Trang (waar we ook nog 10 km moesten fietsen het centrum in). Al met al 13,5 uur over 420 km gedaan. Dus dat was me het dagje wel. Het 2de stuk werd de route erg mooi en rustig (dus ik begon wel te balen van onze keus, maar goed je weet het nooit wat je te wachten staat). Vanmorgen hebben we lekker met een stokbroodje en een verse mango ontbeten op het strand, en we doen het nog even rustig aan. Hans-Jan heeft nog steeds last van zijn maag en mijn darmpjes zijn ook niet rustig meer. Vanmorgen hebben we lekker met een stokbroodje ontbeten op het strand, en we doen we nog even rustig aan. Hans-Jan heeft nog steeds last van zijn maag en mijn darmpjes zijn ook niet rustig meer.

Hier en daar een bui

We mogen niet klagen, maar het regent hier in Vietnam wel allemachtig veel. Als we niet op de fiets zouden zitten in t-shirt en korte broek, maar achter het raam van een airconbus zouden we waarschijnlijk geen verschil zien met een regenachtige dag op schouwenduiveland gezien vanuit bus 133 richting zierikzee. Toch hebben we al weer een kilometertje of 400 erop zitten en het valt altijd mee als je aan het rijden bent. De eerste spatjes zijn wat fris, maar tegen de tijd dat het water je schoenen inloopt is het al zodanig opgewarmt dat we er geen erg meer in hebben. Vanuit Hanoi hebben we een nachtbus gepakt waarvan we hoopten dat de lege plaatsen rond ons heen op de achterbank daadwerkelijk niet verkocht zouden zijn. Een dorp na Hanoi stapte de resterende passagiers echter in, dus dat was een fijn nachtje voor Kim opgevouwen op de bank en voor mij op de vloer onder de achterbank. Om 600 am aangekomen, fietsen eruit hotelletje geregeld en om 9 uur alweer op de fiets richting de Vingmoc tunnels, waar de Vietcong op simpele wijze de bevoorrading van hun marine eiland voor de kust wisten te continueren ondanks 700000 ton bommen vanuit d elucht. De rondleiding was door een meisje wiens ouders in de tunnels hadden geleefd. Heftig. De dag daarna maar lekker doorfietsen naar Huez. Erg mooie Citadel (hadden de fransen dit keer nog wel een deel van laten staan) welke niet zoals in China nog de oorspronkelijke staat verkeerde. Wat meer ruines en rotzooi dus, maar wel veel spannender dan alle gladgespoten en spik en span gerestaureerde bouwsels. Overigens hebben de fransen gelukkig niet alleen maar zaken weggeroofd uit de voormalige kolonien, maar ook een en ander achtergelaten: de baguettes au confiture smaken ons in ieder geval prima. Na Hue door naar Danang (waardoor de tocht 115 km telde) halverwege een klim van de buitencategorie (de Hai Van pas) en een pitstop voor mij om een paar garnalen op de berg achter te laten (die lonelyplanet restaurants koken veel te vet voor onze magen). Voortaan gewoon weer op straat eten dus... De dag daarna een relaxte 30km naar Hoi an, waar we het al twee dagen uithouden. Een gezellig historisch dorpje waar we midden op de martplaats in een family lodge (!) slapen. Morgen lekker vroeg op (met de marktkooplui) om rond 6 uur de volgende leg aan te vangen van 125km langs de kust. Dat hopen we overigens, want vanwege de enorme regenval staat de rivier op overstromen en de kans bestaat dat we onze laatste 6 weken hier moeten slijten (en er is hier ook nog kippenflu uitgebroken!).

Verkeersregels?

Na in vier landen gefietst te hebben (met nog geringe Vietnam ervaring) is het aardig om het kort te hebben over de verkeersregels in ZO Azie. Daar kunnen we dus inderdaad aardig kort over zijn: die zijn er niet. Of liever gezegd ze zijn er waarschijnlijk wel, maar worden door iedereen zodanig geinterpeteerd dat de voorrang en het gelijk aan de eigen zijde ligt. Ieder voor zich en God, Allah, Boeda of Mao voor ons allen. Toch is er een aantal onderliggende ongeschreven overlevingsregels die wij in de afgelopen weken hebben opgetekend. 1 Kijk altijd alleen maar voor je en liefst niet te ver. Jij bent er voor verantwoordelijk dat je niet tegen iets of iemand aanbotst die voor je rijdt, loopt of graast. Dit is niet ingegeven door socialistisch idealisme en respect voor de medeweggebruiker, maar meer vanwege het feit dat een aanrijding jou alleen maar meer tijd en energie kost. 2 Laat duidelijk zien waar je heengaat. Dat betekent niet dat je opeens richtingaanwijzers moet gebruiken of armen uitsteken, maar meer dat je ruim van te voren aan een afslag begint. Het komt geregeld voor dat we mensen tegenkomen op onze weghelft die al bezig zijn met het nemen van een bocht een paar honderd meter verderop. Gewoon ontwijken, want overlevingsregel 1 blijft gewoon gelden. 3 Maak Lawaai. Voor de meer auditief ingestelden onder de ZO aziaten heeft men hier de claxon uitgevonden. Zien ze je niet (want iedereen kijkt voor zich) dan horen ze je te minste aankomen. Ook voor invoegend verkeer is dat wel zo makkelijk, dan hoef je tenminste niet naar rechts of links te kijken: geen geluid: rijden maar! Overigens na vandaag in Hanoi gefietst te hebben tussen 3 miljoen scooters vermoeden we dat er voor Vietnam nog een of twee survivaltips bij moeten komen om heelhuids de finish te halen... Er staan overigens ook weer een paar foto's op de flickrhomepage (in het rechtermenu klikken op fotopagina).

Organisatie oke, maar vangnet? nee

In de vorige post hebben we geschreven over het enorme organisatievermogen in China, en de stiptheid. Super. Ook de bus van Guilin naar de grens met Vietnam was stipt op tijd weg gegaan, ware het niet dat er twee buitenlanders met enorme fietsen en bergen tassen hun spullen nog in de bus moesten proppen. Ik kocht om 12:29 een kaartje en ze gaf me die voor de bus van 12:30 (met eigen stoelnummers). Wat waren we toch een geluksvogels, en wat ging het toch soepel dat verkeer in China. Super de luxe bus, fietsen veilig onderin. Hmmm, relaxmoment. Totdat de bus wat begon te stinken en te ronken. Kaput. Gelukkig maakte hij het nog tot het volgende tankstation. Waar we moesten uitstappen en ca 10 minuten moesten wachten. Zo makkelijk ging het allemaal niet, de bus werd niet meer aan de praat gebracht. Na een uur werd ons geprobeerd duidelijk te maken dat we de spullen uit de bus moesten halen. Er zou een andere bus komen (dachten we). De hostess van de bus (op iedere servicebus zitten 2 chauffeurs en een hostess in een prachtig pakje) ging aan de weg staan met paraplu, een poging wagende een andere bus aan te houden waar wij, en ca 10 medepassagiers mochten in stappen. Nou, dat mocht duidelijk niet. De ene na de andere bus zoefde voorbij zonder ook maar gas terug te nemen. Inmiddels waren er 2 uur voorbij, iedereen was nog geheel kalm. Hans-Jan ging toch maar even met het woordenboekje vragen wanneer de volgende bus zou komen. Toen schudde de hele bus van het lachen. Nou goed, aangezien we nog met 10 anderen zaten konden we er ook nog wel omlachen. Maar goed, om 16:00 uur zou er een bus komen om ons op te halen (dachten we). Het werd 16:00 uur en de stewardess kwam enigszins driftig en doorweekt terug. Het was de bedoeling geweest de bus die om 16:00 uur langskwam aan te houden, maar... die was doorgereden. woordenboekje tevoorschijn gehaald: wanneer komt de volgende bus? Inmiddels werd er niet meer gelachten, maar om 17:00 uur zou er echt, echt een bus komen. Gelukkig stopte er eindelijk al na 10 minuten een bus, waar mee konden. He, he. We waren drie uur verder, zouden de grens niet meer halen, maar we zaten in ieder geval weer in een rijdende bus. Gelukkig zat er voor ons een Chinees meisje, die Engels sprak, volgend jaar in Dresden gaat studeren, en ons graag wilde helpen. We vroegen haar met de onze 4 jaar oude Lonely Planet of 'dit' het busstation was van Nanning. 'How old is this book?' vroeg ze, lachend (domme buitenlanders). Er was geheel ergens anders een half uur buiten de stad een nieuw busstation gebouwd. GElukkig wilde ze ons wel met haar vriend op de scooter naar een betaalbaar hotel brengen. Gelukkig had ze ook een heel raar strikje in haar haar zodat we ze zwetend en puffend ergens tussen de overige scooters op de weg konden ontwaren. wel weer superfietsen over een enorm brede weg met pornoverlichting en imposante nieuwe hoogbouw van de periode na 2004. Immens. 's Avonds lekker op straat gegeten, met een aantal bij de televisiewerkende, engels proberend te sprekende Chinese nerds.

De laatste dagen China

Na het fietsen over de brede boulevards en het Tiananmenplein -iets wat normaal gesproken niemand mag- kon Peking natuurlijk niet meer stuk. Het was een geweldig interessante, historische stad, waar alle lagen van de geschiedenis bij elkaar komen. Alhoewel ze hun geschiedenis blijkbaar ook wel maken. Met het oog op de Olympische spelen waren ze druk bezig allerlei oude gebouwen op te knappen. Dat ging er redelijk grondig aan toe (voor zover ik dat kan beoordelen, aangezien ik geen kenner ben van de Chinese bouwkunst). In de Verboden Stad hebben we al een hele dag rondgedwaald. Het leuke was dat je er ook echt kon dwalen door allerlei gangen en subpaleizen. En natuurlijk was het grappig om de beelden van de film de Last Emperor te herkennen, en de jonge keizer te zien rondrennen. Naast het rijke Keizerverleden, waar de Chinezen en masse en en groupe voor staan te dringen, zijn er natuurlijk de communistische relicten. Wel relicten? Het is er natuurlijk nog springlevend. Mao's portret hangt nog meer dan levensgroot op het Tianmenplein. Verder: de enorm brede, verlichte, georganiseerde boulevards. Dat was toch wel impresse. En: heerlijk om overheen te fietsen. Bijna alle Chinezen zitten op de fiets of in de auto (er zijn nauwelijks scooters). Op de meeste pleinen, in de meeste parken en sommige winkelstraten mag je je fiets (best begrijpelijk) niet mee nemen. Dat fietsen was wel een aparte ervaring. Niet alleen doordat je door die brede fietspaden nauwelijks weet waar je moet fietsen, maar ook door de rijstijl van de Chinezen. Ze kijken niet om, niet naar links en niet naar rechts. Slechts vooruit, en dan ook nog maar net over hun voorband heen. Je kan bellen, toeteren, maar: ze zitten in hun eigen wereldje, dat er een paar miljoen Chinezen om hen heen fietsen lijken ze niet op te merken. De auto heeft ten alle tijde voorrang, vinden ze zelf, dus dat is het enige waar je voor moet oppassen. Het is wel vreemd. Aan de ene kant zijn de Chinezen heel erg op zichzelf gericht, en individueel. Aan de andere kant gaan ze bina alleen maar in grote groepen op reis, en volgen ze de guides blindelings (misschien is het dat, zijn ze oostindisch blind). De groepen krijgen meestal een eigen petje, meestal rood, soms geel. En dan zie je ze bij elkaar staan en tegelijkertijd draaien de petjes dezelfde kant op, op weg naar de volgende major bezichtiging (net als mieren volgen ze hetzelfde pad en wijken ze er nauwelijks van af, af en toe zie je een verdwaald petje). Dag 2 zijn we een treinticket gaan regelen, ook wel circa een dag, zeker omdat we voor de test maar eens een Lariampil op de lege ochtendmaag hadden genomen. Toen zat er niet veel schot meer in de zaak. Het viel niet mee om de fietsen mee te krijgen. Met handen, voeten, tekeningen en foto's konden we het duidelijk maken, we moesten alleen wel bij een ander station zijn, ca 10 km verderop. Wij op de fiets erheen, over de brede straten, langs de imposante hoogbouw. Kaartje kopen ging, toen zoeken waar we de fietsen konden opsturen, dat was nog eens 2 uur. Aardige mensen aldaar, maar zonder Engels best moeilijk uitleggen, zeker als je de fietsen niet meteen wilt opsturen, maar de volgende dag wilt terugkomen. In het donker (maar met 'pornoverlichting' langs de weg) weer 10 km terug naar het centrum. De dag daarop zijn we naar het Zomerpaleis gegaan. Lekker 20 km gefietst. Onze route kwam ook langs het Olympische terrein. Het stadion is al bijna klaar. Dus dat komt wel in orde met die spelen. Het is herfst in Peking. Het weer was heerlijk fris met zon. De bomen hadden de prachtigste kleuren, dus we hebben een heerlijke zondagmiddagwandeling rond het meer van het Zomerpaleis gemaakt. Parken aanleggen dat kunnen die Chinezen wel. De architectuur is wat minder mijn smaak. 's Avonds de fietsen afgeleverd. Het duurde even voor we een bonnetje meekregen en het voelde nogal geamputeerd zo zonder fietsen, die ons al steevast 5 weken vergezellen. In Guilin stonden de fietsen binnen 4 minuten voor onze neus! Je kan van alles zeggen van China maar dingen organiseren dat kunnen ze. De reis van Peking naar Guilin duurde 27 uur, en: we kwamen stipt op de minuut (niet overdreven) om 12 uur aan. Van Guilin wilden we nog even naar Yangsuo fietsen. Slechts 85 km. De weg was echter niet zo strak en recht als we dachten. In Xingping waren gelukkig ook genoeg hotels (verder geen toeristen). Dus wij hadden de suite op het dak, met riverview. Dat we hier gestrand waren kwam de volgende dag alleen maar goed uit, want vanaf hier konden we een prachtige rit over de rivier maken, met een bootje. Het bootje was een motorboot en een behoorlijke toeristtrap. Hij ging op de terugweg ineens enorm hard (om de volgende toeristen op te pikken), en: hij zette ons niet af bij de opstapplaats, maar een stuk verder terug. Na een boel gedoe besloten we dat discussieren geen zin had, en besloten we dat we het beste wat van het toeristenstalletje konden claimen al compensatie voor het feit dat we nu een stuk moesten lopen (wat we best oke vonden). Het werden houten kippetjes, die inmiddels al zijn afgebroken. Daarna door naar Yangsuo. Heerlijk relaxete fietstocht (eindelijk!), klein stukje en nauwelijks bergen. Yangsuo was leuk. De Sinterklaaskado's op de postgedaan. We hadden ook prachtige theeflessen gekocht, die waren volgens de dame echter te fragile om op te sturen (verboden, regels van de staat, niets aan te doen, niet over te praten...), die zeulen we dus nog steeds met ons. Dat is erg praktisch, gezien hun omvang en het feit dat ze in een handige grote doos zitten. Hopelijk kunnen we ze in Hanoi wel posten...

Statistieken na 2000 meter (vanuit Hanoi)

Afstand: 2000 kilometer

Hoogste punt: 3801 meter (beetje verbeterd op weg naar Zongdian)

Aantal lekke banden: geen (toch al redelijk wat onherbergzame wegen verslonden: www.schwalbe.com en http://www.schwalbe.nl/index.pl?modus=lang&punkt=1168&abstract=0363&bereich=produkte&einsatzbereich=4&produktgruppe=49 marathon xr) Meest populaire benaming voor een guesthouse in de regio: Eco Tibetan Bamboo Family Lodge with riverview Meest gejatte onderdelen van een fiets: 2 (tijdens de treinreis van Beijing naar Guilin is Kim haar Nijntje bel gestolen en mijn achteruitkijkspiegel) Grootste echtelijke crisis: de etappe van Guilin naar Yangshuo die uiteindelijk in Xingping eindigde doordat de rechte geasfalteerde weg door het laagliggende dal op de kaart in werkelijkheid onverhard over alle karstpieken van de regio bleek te gaan en we pas om 1300uur op de fiets zaten... Gezamenlijk gewicht: het afvallen gaat nog niet zo hard door het lekkere eten en het uitblijven van diarhee aanvallen. (We loven een ZO Azie souvenir uit aan degene die het dichtst bij het totaalgewicht zit de dag van aankomst op schiphol; inzendingen graag als comment onder deze post; startgewicht 150kg (OVERIGENS exclusief bagage, ondanks wat sommigen van jullie dachten.....) Soon meer vanuit Hanoi

Eindelijk. Eindelijk heb ik de langgeoefende vraag in het Chinees kunnen stellen: "Tjenanmun, quangchang zai nar li?" Oftewel waar is het plein van de hemelse vrede? Na vijf pogingen met verschillende intonaties verscheen er een lach op het gezicht van de vrijwel tandeloze beijingse collega fietser. Mijn vraag " Poejen?" werd zelfs ineens herkend als "niet ver?". En vijf minuten later stonden we met ongehavende fietsen van de vliegreis voor de poort van de verboden stad, waar de last emperor Puyi een 85 jaar terug zijn eerste pogingen op de fiets maakte. De term stad is volledig op zijn plaats, want de oppervlakte is zo groot als Zierikzee en het was geen probleem om een heel groot deel van de zonnige dag te vullen. Aansluitend naar het gezochte plein dat aan de zuidkant van de verboden stad ligt (die geheel in Feng sui traditie gericht is op het zuiden, wat het navigeren in alle paleizen en gebouwen een stuk eenvoudiger maakte). Met de fiets in de hand lopen we over het historische plein dat omgeven is door wegen van een breedte waar de A4 met gemak vier maal inpast, en dan houd je ook nog een fietspad over met de breedte van een half voetbalveld. Communistische planologie kenmerkt zich door ruimte, uitzicht en doorstroming van verkeer. Historische objecten als stadsmuren zijn in de jaren vijftig gewoonweg neergemaaid. Kim is er een beetje van ondersteboven. Op het plein worden we aangesproken door Chinezen die hun engels willen oefenen en graag ons een rondleiding op het universiteitscomplex geven. Het gesprek verloopt erg prettig, hoewel er gedurende de dialoog tientallen geinteresseerde stadsgenoten rond ons heen komen staan. Waarom is een grote vraag van geen van hen spreekt engels blijkt. De fietsen aan de hand leveren toch wel een hoop bekijks (hier rijd met alleen op flying pigeons en van een Sintesi of een Magura geremde Cube kijkt men hier toch wel even op). Een cameraploeg die opnames aan het maken was voor de Chinese MTV wilde ons ook nog even filmen. De regisseur beargumenteerde dit met " I think your T shirt (rood met een gele ster) is very beautiful," eraan toevoegend "and your girlfriend to". Dus hebben we 15 minuten van onze kostbare drie maanden gedoneerd aan de Chinese televisie, uiteraard aangestaard door nog veel meer Chinezen die door de filmploeg maar met moeite konden worden weggehouden van onze act. (het script in het kort: doe gewoon, maak een foto van je vrouw). De duimen van de regisseur gingen hard omhoog toen we de camera met langgestrekte armen voor het hoofd hielden om zo een foto van ons beiden te maken (beproefde techniek, voor het eerst uitgebreid getest tijdens de Elbrus expeditie : ). Na het plein nog wat Dumplings en Noodles , sjoppen op een zeer commukapitalistische boulevard (veel grote shops, maar wel met agenten strak in de houding onder een Macdonalds parassol) en de dag was af. Beijing is weer een heel ander China daar dan waar we tot nu toe hebben gefietst, op deze manier krijgen we een beetje indruk van de grote en diversiteit van dit geweldige land.

De laatste loodjes in de bergen wegen inderdaad het zwaarst. De downhillende fietsers die we in de dagen hiervoor tegenkwamen hadden misschien toch een beter beeld van de hoogtelijnen in de omgeving (we wisten dat het zwaar was, maar zo zwaar...). De passen die we hebben moeten nemen vanaf de Tiger leaping Gorge naar Zongdian liepen respectievelijk over 3300, 3100, 3675 en 3800 meter. Daarnaast zijn we gestart op 2000 meter, maar eerst gedaald naar 1700 om daar onze klim begonnen. Zongdian ligt op 3200 meter, en de laatste 30 kilometer hadden we een flauwe afdaling met regen en een koude harde wind tegen. De alpe d'huez is op deze manier een eitje, want in deze regio is een beklimming van 20 kilometer geen uitzondering. De weg was gelukkig wel goed, maar toch ook nog zo'n 180 kilometer, dus deze twee dagen waren ongetwijfeld de zwaarste van onze ronde. Afzien is best leuk op een hemelvaartdag in Limburg, maar als je met een meermaandse en bepakte tocht bezig bent gaat het niet om het verleggen van fysieke en mentale grenzen maar om het verbreden van de culturele horizon. Voortaan iets rustiger aandoen dus. Hierbij wel een paar foto's van de prachtige uitzichten die ons ter compensatie passeerden.

De plannen voor de komende tijd

Zometeen duiken we met of zonder fiets het vliegtuig in naar Beijing. Daar hopen we weer wat meer tijd te hebben voor een verslag van de monstertocht over vier passen waarvan de hoogste 3800 meter. Het zou dus op zich geen probleem zijn als we de fietsen een paar dagen moesten missen. Vier dagen Beijing, daarna met de trein naar Guilin en Yangshuo en volgend weekend zitten we in Hanoi, vietnam. Foto's uploaden kan ook weer, dus vanaf de hoofdstad hopen we de visueel ingestelden onder jullie wat beter te bedienen.

Bergen verhalen, weinig tijd

De afgelopen weken zijn we van Dali naar Zongdian gereisd via Lijang. Alledrie de plaatsen zijn redelijke touristentrekpleisters voor voornamelijk Chinezen zelf. Dali ligt op 1900 meter en Zongdian op 3200 meter, we hadden dus redelijk wat hoogtemeters te gaan, want de weg ging helaas niet langzaam omhoog, maar met stijgen en dalen. Vandaar dat alle fietsers die wij onderweg tegenkwamen (drie nederlanders en twee duitsers) ook ervoor hadden gekozen om van Zongdian naar beneden te fietsen: sissy's. De tocht van Dali naar Lijang was een prettige tweedaagse met een maximale hoogte van 2800 meter (zoals vermeld in de statistieken). Het weer werd wel een stuk kouder en Kim verkouden, dus het was fijn om in Lijang een kamer te hebben met een tweepersoonsbed (het enige in China, want ze slapen hier allemaal seperate ivm de geboortebeperking). Na de post over de statistieken was het idee om nog een dag in Lijang te blijven, maar nadat bleek dat de fietsen vanaf Zongian niet in het vliegtuig mochten besloten we op stel en sprong snel door te fietsen om met de bus van Zongdian verder China in te trekken (overigens typ ik nu als een dolle om alsnog het vliegtuig te halen in Zongdian, met onze fietsen verstopt in een authentiek handgemaakt tibetaanse bikebag.... we zien wel of het lukt). Vanaf Lijang richting Tiger Leaping Gorge werden we voor de beklimming 240 yuan lichter gemaakt door een wegversperring die men waarschijnlijk voor een prikkie had gekocht van de stad Berlijn rond '89. Voordat we daadwerkelijk de gorge in zouden kunnen zijn we overigens nog twee ' booking offices' gepasseerd, die allen een steeds kleiner wordend bedrag entree vroegen voor het laatste stukje. Als alle chinezen dit principe gaan hanteren gaat het reizen erg prijzig worden hier. Die dag hebben we rond de 1100 meter geklommen over een zandpad met grote loszittende stenen en gelukkig daarna een afdaling van 3300 meter naar 1900 in Daju, een klein plaatsje aan de oever van de Yangtze en aan de monding van de Leaping gorge (www.tigerleapinggorge.com ). De opvolgende dag was bedoeld als rustdag, maar bleek een downhill met fietsen en tassen naar de ferry waar ik skieend al bibberbenen van zou krijgen en aan de andere kant een tweemaal zo lange uphill waarin we weer 250 hoogtemeters maakten met de fiets op de nek. Nog een klein stukje fietsen naar de Walnut grove midden in de gorge: 15 kilometer vals plat en s middags nog even naar beneden de gorge in. Kortom, heerlijk uitgerust begonnen we de dag daaropvolgend voor de zwaarste tweedaagse totnogtoe: er was ons door de downhillende nederlander een pas van 4000 meter beloofd...

Statistieken na drie weken (+ prijsvraag)

Afstand: 1300 kilometer Langste dagafstand: 137 kilometer Hoogste gemiddelde: 18 Laagste gemiddelde: 10 Hoogste punt: 2801 meter Hoogste temperatuur: 35.6 graden Laagste temperatuur: 11 graden Celsius (hoewel het aanvoelde als Farenheit) Langste baard Hans-Jan: 7 dagen (afgeschoren in Jinghong) Grootste echtelijke crisis: nvt Gezamenlijk gewicht bij vertrek: 150 kilogram (We loven een ZO Azie souvenir uit aan degene die het dichtst bij het totaalgewicht zit de dag van aankomst op schiphol; inzendingen graag als comment onder deze post)

Stuck in the mud

Chinese tekens lezen is zo makkelijk nog niet. Dus het vorige, enorm lange bericht is niet op onze weblog terecht gekomen. Een nieuwe poging. Maandag zijn we met de bus van Luang Prabang naar de grens vertrokken. De fietsen werden stevig bovenop de bus gebonden. We konden van Luang Prabang naar Oudomxai en moesten daar een bus verder regelen. De rit was prima, af en toe stopte de buschauffeur even als iemand wat langs de kant van de weg wilde kopen (van vers fruit tot dode eekhoorntjes or whatever, ik heb er niet naar gekeken). In Oudomxai konden we tot onze verrassing een uur later de volgende bus naar de grens nemen, Een zeer luxe uitziende minibus, waar we met zijn vijven instapten, de fietsen weer op het dak. Gaande de weg werd de bus wat minder luxe. Halverwege kreeg de chauf de versnelling niet meer in zijn drie, en de bij iedere kuil (het waren er nog al wat) leken de veren het te begeven. De weg werd ook almaar slechter, en langzaam werd het donker en ging de chauf dus maar wat harder rijden. In het pikdonker kwamen we aan in Boten, de grensplaats. Het in de LP beschreven guesthouse bleek niet meer te bestaan, maar volgens de barman was er 2 km verderop, in China, wel een prima hotel te vinden. En... de grens was nog open. Aan de grens was niemand te vinden en toen we aanstalten maakten om dan maar verder te fietsen kwam er ineens een douanebeamte uit het cafe gerend om ons uit te checken. Allemaal vriendelijk en aardig, en snel, geen probleem. Dus wij stapten op de fiets het donker inrijdend, en na enkele pedaalslagen kwamen we geen meter meer vooruit: de fietsen zaten muurvast in de vette Laotiaanse modder, en mijn slippers zogen zich ook helemaal vast. Met onze handen de modder verwijderd, schoenen aangedaan en toen langzaam verder gesjord, na gevoelsmatig ca een uur kwam er weer wat beweging in de fiets. In de verte ontwaarden we wat licht, gelukkig. Toen we dichterbij kwamen werden we helemaal gelukkig: een brede betonnen weg met palmbomen langszij en een zee van licht: de chinese kant. Een waar staaltje communistische kitsch, of machtsvertoon wat je wil, maar wel prettig na een modderbad. Onder de modder gaven we ons paspoort aan een vriendelijke, engelssprekende chinees (de laatste die engels sprak voor de komende drie dagen) en gingen op zoek naar een hotel. Er was niet veel, en waar we terecht kwamen leek op niet veel meer dan een hoerenkast, met een smerig toilet, en geen douche. 's Nachts werden we luid gewekt door een schreeuwende Chinees naast onze deur; hij was niet helemaal eens met de prijs van zijn kamer, geloof ik. Wel was er een kraantje waar we onze fietsen prima mee konden afspoelen. Dat was de activiteit van de volgende ochtend. En zo snel we konden gingen we op weg naar Mengla, circa 50 km fietsen. Het landschap was meteen anders, de wegen totaal verschillend. De rust van Laos werd ruw verstoord door voortbanjerende en toeterende vrachtwagens. Over 200 km lang reden we langs een nieuw aan te leggen snelweg. Een enorm project. Er waren ook nauwelijks nog dorpjes langs de weg (waar we water konden kopen) en er waren geen groetende kinderen meer (erg jammer). In Mengla aangekomen dachten we, kom laten we nog wat verder fietsen. Op de kaart leek het alsof het nog een keer zo lang was, en het stuk tot nu hadden we heerlijke heuvels gehad. Vergissing. Het was nog wel drie keer zo lang, en de heuvels veranderden in enorme cols van ca 15 km. We fietsen steeds door het natuurreservaat, waar ze over minimaal 250 km bezig zijn een nieuwe weg aan te leggen. bijna allemaal handwerk, niet normaal. veel vrachtwagens rond de oren, die flink toeteren als ze je inhalen. Verder was het overigens een prachtige rit van de grens naar Jinghong door het 'regenwoud'. Veel langs kleine Daidorpjes gereden, en het uitzicht vanaf de bergen was prachtig. 's Morgens veel mist, dus dat was lekker koel wegrijden,daarbij reed je lekker koel onder de bomen. Nu zitten we in Jinghong, een redelijk grote stad. Na twee weken bergen en primitieve bergdorpjes en rijst hadden we wel zin in een stad, en een lekkere boterham. China is superleuk maar al na 2 dagen hadden we toch wel zin in engelsprekende mensen (ipv gebarentaal) en een schone hotelkamer (die viezigheid, dat gaat echt niet wennen). Zeker omdat we steeds onder het stof van de fiets stappen. Al met al begonnen we heimwee te krijgen... Dus dan maar even overschakelen op een wat meer westerse gewoonten. Fietsen is overigens een geweldige manier van reizen. Ik vind het echt heel leuk, omdat je veel meer in de omgeving bent en veel meer contact met de mensen en ook in kleine dorpjes kan stilstaan (een bus raast daar altijd langs).

Baardharen

In Bangkok heb ik mijn eerste zuidoost azie scheerbeurt achter de rug die uitmondde in een kin vol watten en een dagenlange brandend gevoel (je weet wel: waarom je Gilette moet gebruiken).Toen ik vandaag langs de kapper liep nam ik het besluit om mijn kansen in China te proberen, ondanks dat de meesten elke haar uit wangwratten koesteren als een bloem. Met veel vriendelijke gebaren word je vervolgens de zaak binnengeloodsd die op dat moment vol met klanten zat. Uiteraard vraag je als eerste naar de prijs en er werd op een bord gewezen met Chinese tekens en prijzen: 10 yuan, maar geen idee wat er ging gebeuren. In ieder geval werd na mijn akkoord een kapper toegewezen die zijn klant abrupt voor mij in de steek liet. Ik werd naar een achterkamer gebracht waar gelukkig alleen mijn kin vakkundig werd natgemaakt en ingezeept, waarna de kapper aan de klus kon beginnen. Hij ging zo op in zijn taak dat hij ogen en neusgaten vergat te ontzien en gebruikte om de huid mooi glad te trekken en het mes haar werk te laten doen. Zorgvuldig werden de krullende haren onthoofd en zelfs ontworteld op sommige plaatsen, maar zonder wonden achter te laten. Na een tijdje klonk uit de kapsalon toch een verontruste klant die zich afvroeg of hij nog geholpen werd. Wat geschreeuw over en weer later wijdde de kapper zich weer aan zijn scheerarbeid waar alleen nog de snor op het programma stond. Zeer geraffineerd scheert hij echter een deel van mijn snor recht in mijn geopende mond. Gadver! Dit was natuurlijk het moment om geheel in s' lands traditie een grote fluim op de grond van de kapperij te leggen, maar dat was mij na drie dagen China nog een stap te ver, dus ik hield mij in.Bij het betalen werd mijn 50 yuan door alle medewerkers en klanten gecontroleerd op echtheid (een ritueel dat bij iedere betaling hier plaatsvindt) en ik stap de kapsalon uit, een grote rochel producerend welke ik nonchalant op de stoep laat neerkomen, met respect nagekeken door de aanwezigen in de kapsalon. Thuisgekomen bleek dat de baard hier kennelijk eindigt vlak onder het oor en dat ik getooid met neukteugels van hier tot Tokio (toch nog een heel eind) mij verder in China zal moeten verdiepen. Ik begin me al thuis te voelen.

Luang Prabang

Het typen gaat wat moeilijk omdat mijn pink en ringvinger van mijn linkerhand wat gevoelloos zijn geworden van het fietsen. Vergeef me dus sl il hieb ek daam een foutje mak. In drie dagen zijn we van Vang Vieng naar Luang Prabang.gefietst. Vooral de tweede dag was hierbij een hele zware: ongeveer 95 kilometer met 2000 hoogtemeters. Met zware bagage en felle zon achterop was dit echt een uitputtingsslag. Bergop is het in de felle zon echt niet te harden en ondanks dat we vroeg vertrekken (rond zes uur) fietsen we nog steeds ook tijdens het warmste gedeelte van de dag. We zijn aan de goden overgelaten voor een verfrissing van ons (zelfgekozen) lijden. Zo nu en dan kruipt er een klein wolkje voor de zon of steekt er een briesje op en aan het einde van de dasg hebben we al een paar keer in de regen gefietst. Het tintelende gevoel op de verbrande huid is een onbeschrijvelijke verademing. Het fysieke ongemak van fietsen in de tropen wordt gelukkig steeds ruimschootser gecompenseerd met de oogstrelende vergezichten over het karstgebergte. Enorme rotsmassa’s steken blauw aan de horizon af terwijl wij onze kruistocht voortzetten.

Ferang op de fiets

Ferang! Ferang! Sabaaijdie! Het lijkt in elk dorp wel gekker te worden. Alle kinderen willen ons gedag zeggen, en uiteraard beantwoorden we hun enthousiasme graag. Het relativeert onze worsteling met de warmte en helling totaal, want terwijl wij voor onze lol met onze dikke blanke billen aan het trappen zijn, loopt jong en oud in de bergen te werken en te sjouwen om in leven te blijven. De bergvolken zijn de armste van Laos en behoren veelal tot de Hmong minderheid. Het enige wat wij nu brengen is een korte afwisseling op de dagelijkse routine in de vorm van een lach en een zwaai van een ferang (buitenlander). We troosten ons maar in de gedachte dat de bussen en auto’s met andere toeristen niets dan uitlaatgassen en herrie achterlaten.

Backpackersvillage Vang Vieng

Vandaag een bijkomdag in Vang Vieng. We hebben een erg leuke hut die uitkijkt op het beginnende Karstgebergte. Iedere keer is de omgeving als een sprookje, ook dit keer. Het dorp is verder 'weird', laten we het zo maar noemen. Er lopen hier naast de Lao alleen backpackers rond, in bijna ieder restaurant zitten ze als zombies oude afleveringen van Friends te kijken (misschien heb ik daar over 3 maanden ook erg veel zin in, wie weet) en overal zijn pizzarestaurants en franse baguettes. We hadden bedacht dat we na een rustig ontbijtje een halve dag relaxed zouden gaan kayaken. Bij het inschrijven hadden we al gewaarschuwd moeten zijn over wat ons nog te wachten stond. De jongen van de kayak vroeg ons of 'we al veel gedronken hadden' , en ha, ha 'als je een halve dag gaat kayaken hoef je tenminste niet om 9:00 met een kater paraat te staan, maar kan je tot 12 uur uitslapen'. Oke, we lagen al om 10:00 uur knock out onder de klamboe en waren om 6 uur op om de fietsen te onderhouden, maar goed. Het eerste stuk ging nog wel, af en toe een beetje harde stroming, het enige moment dat onze gidsen even heel ruw gingen peddelen. Al snel kwamen we bij een spot waar je van een hoge stellage in het water kon springen en slingeren, en vooral veel bier kon drinken. De hele Lao-familie die het runde liep er dronken rond, binnen de kortste keren zat het er vol met bierdrinkende tubers (jezelf in een autoband de rivier af laten drijven, heel enerverend). Pfff, werd er niet vrolijk van. Uiteraard moest Hans-Jan wel even laten zien dat hij van 10 m af kan springen (hij heeft nu nog steeds last van zijn schouder). Daarna een grot bezocht, moesten we zwemmend naar binnen, nou dat was nog wel spannend. En het grappige was dat ik daar een oudklasgenoot uit Zwolle ontmoette. Of is dat het Lonely Planet effect? Denken dat je overal de enige bent, maar stiekem ben je toch niet lonely op de planet. Morgen op de fiets naar Kasi.

Sabaaijdieeeee Laos

Door ieder dorp waar we rijden komen uit alle uithoeken kinderen te voorschijn om ons gedag te zeggen. Het voordeel daarvan is dat onze uitspraak van Sabaaijdie inmiddels native laotiaans klinkt, het nadeel is dat ook tijdens de steile klimmen er geen ontkomen aan is om met de spaarzame adem nog een paar kinderen blij te maken. Drie dagen geleden zijn we van de trein Laos in gefietst en onmiddellijk gastvrij opgenomen door de mensen. De wegen zijn tot nu toe boven verwachtingen goed, alleen op de eerste paar honderdmeter na dan. Rond mij heenkijkend naar de Mehkong rivier en Friendship bridge tussen Thailand en Laos duik ik de eerste de beste 'pothole' in die zich voordoet. De tassen vliegen om mijn oren, maar geen schade aan fiets of sleutelbeenderen. Voortaan gewoon beter opletten. Na een korte tocht van 40k op de eerste Laosdag naar Vientiane hebben we overnacht in een (f)oudcommunistisch hotel. Na wat wikken en wegen en daardoor te laat vertrekken besloten we (toch Kim???) dat we de dag daarna direct zouden doortrekken voor de eerste stage naar Luang Prabang. Bij een stuurmeer Ngam Ngum hebben we overnacht, en verse vis gegeten in een restaurantje op het water. Daaropvolgend zijn we naar Viengvang vertrokken (111 km), waar we nu aan het bijkomen zijn. De rode kuiten van Kim en zere billen van Hans-Jan geven daar alle reden toe.

Vientiane by train

Dwars door het nachtleven van Bangkok banen we ons een weg op de fiets met knipperlampen en reflecterende kleding, lachend aangekeken door de thais en toeristen op kao san road. Kim rijdt op richtingsgevoel nagenoeg exact naar treinstation (of iets dergelijks), sneller dan tuktuk of taximeter had gekunt. Desondanks komen we uiteraard toch nog wat aan de late kant aan, maar gelukkig: de luxe eersteklas coupe die we onszelf hadden beloofd omdat we aansluitend meteen Laos infietsen, staat aan het begin van het spoor. Nog even de fietsen in de bagageruimte plaatsen: die blijkt dus aan het einde van het spoor halverwege de eindbestemming Non Kai. Zwaarbezweet stap ik de coupe in waar we een veel te duur biertje drinken, maar daarentegen zonder fietskaartje onze fietsen over 900km weten te vervoeren (waarvoor we blijkbaar een kaartje hadden moeten kopen). Op het eindstation begrijpt de spoorbeamte ons toch niet en 's morgens staan we uitgerust klaar om Laos binnen te gaan.

one night in Bangkok

Gisteren de eerste fietstrip van het vliegveld naar Bangkok city. Toch al zo'n 40 km, en 35 graden over de vluchtstrook van de snelweg en door het drukke verkeer. Het went snel al die racende auto's en tuktuk's. De eerste inhaalmanoeuvre was wat onwennig en hebben we gewacht totdat we konden meeliften met een fietsende groentekraam, maar al snel waren we meesters op de weg (vonden we zelf). Vooral niet teveel gedaan (lekker gegeten, naar de kapper, een voetmassage, op de boot in de skytrain, tuktuk, nog eens lekker gegeten [nog nergens last van], gezwommen en nu de fietsen pakken om een fietstocht by night door Bangkok te maken richting het treinstation. De honden zijn gelukkig te lui om zelfs maar te blaffen. Vanacht met de trein naar Laos, alwaar de tweede route op het programma staat. Op de foto-pagina (zie rechts voor de link) staan al wat foto's. Kim en Hans-Jan

Opruimen

De vetrekdatum komt in zicht. De voorbereidingen kunnen we niet meer langer uitstellen. Met name het 'leegruimen', cq opruimen van ons huis kost enige opstarttijd. Maar met Donna Summer op de achtergrond gaat het al een stuk beter. Hans-Jan heeft zelfs een teiltje met water gepakt om zijn kast stofvrij te maken. Vanmiddag de tassen inpakken om te kijken of het past en op hoeveel kilo's we uitkomen en proefrondje fietsen (we hebben nog steeds geen idéé, en iedere dag komen er weer nieuwe zeer nuttige spullen bij). Verder moeten we de route wat aanpassen. In Laos dachten we in het staartje van de moesson te zullen zitten, maar dat staartje betekent nog steeds hevige regens en onbegaanbare wegen. Dan maar via Thailand richting China, een boottocht over de Mekong is niet zo'n slecht altenatief (zie ook: http://thorntree.lonelyplanet.com/categories.cfm?catid=32).

Surprise

Dat was klasse. Afgelopen weekend verrast door een grote groep vrienden tijdens een zeilweekend met vader en broer in Amsterdam. Enorme surprise, gezellig gegeten en goed door lopen trekken tot het ochtendgloren. Jammer dat Kim in Milaan zat, maar dat gezamenlijke feestje gaat er zeker komen: in ieder geval nodigen wij iedereen uit om met ons Oud en Nieuw 2005-2006 te vieren op de boeroestraat en onze vierduizend fantastische foto's te komen bekijken (uiteraard wordt er ook gesjoeld). Voor die tijd houden we echter nog een feestje (beetje afscheid, maar beetje meer omdat we daar gewoon zin in hebben) op zaterdagavond 1 oktober. Onderwijl regent het nog lekker in ZOazie: http://www.weatheronline.co.uk/Asia.htm . Onze aankomstdag kom al bijna in reach van de 10 daagse voorspelling.... HJ

Fiets voor Kim en pech voor HJ

Ni hao, Kim heeft vandaag haar fietsje gekocht. Een schitterende cube met tubus bagagedrager. Veel value for money. Met het vergaren van materialen zoals fiets en tassen komt de reis steeds dichterbij. In ons huis beginnen zich de emolumenten van een driemaandse sabatical zich op te stapelen: lonely planets, gearlists, fietstassen, paspoorten. Ben benieuwd of we het allemaal tijdig ingepakt hebben. Dit weekend het eerste pakweekend om op tijd gereed te zijn (to know your own weaknesses....). Ook gaan we nog een weekend testrijden in Nijmegen. Dat is als mijn sleutelbeen het toelaat, want die staat nog in een hoek van 45 graden op mijn schouder. De piramide van Austerlitz is er niets bij. Helaas geen rontgefoto's, maar zo is het volgens mij duidelijk genoeg.... Greez Hajee

Ronde van zuid oost azie

De kogel is door de kerk: we gaan met de fiets op reis. We zullen dus minder kilometers maken dan in het oorspronkelijke plan, maar de kilometers zullen wel intensiever zijn. Zowel voor de fysieke belasting als voor de mentale indrukken verwachten wij. Vooral het gesprek bij de vakantiefietser heeft ons over de streep getrokken ( www.vakantiefietser.nl). Lezend in cycling Vietnam, Laos en Cambodja lijkt de trip verworden tot een anwb route, maar gelukkig staan er onder het kopje 'dangers en annoyances' geen losse stoeptegels, maar meer regiospecifieke ongemakken vermeld.

Tickets geboekt

Tickets geboekt! In ieder geval voor het grootste gedeelte van de trip: retourtjes Bangkok omdat we daar in ieder geval gaan eindigen. Afhankelijk van de informatie over de toestanden in Nepal zullen we kiezen voor de Kathmandu route (vliegen) of via het Noorden van Thailand naar Lhasa in Tibet..... hj

Startup

Zeeland, zon, zondagmorgen, zuid-oost Azie. Over drie maanden stappen we op het vliegtuig om een rondreis te maken door Nepal, Tibet, China, Vietnam, Cambodja en Thailand. Voor die tijd moet er nog een hoop gebeuren: tickets boeken, projecten afronden, abbonnementen opzeggen, reisplan maken, visa regelen et cetera. Tegelijkertijd hoeft er bijna niets meer te gebeuren. Laat ons morgen gaan en de reis wordt er niets minder mooi om. Op deze blog zullen Kim en ik geregeld wat voorbereidende vorderingen bijhouden. Vanaf oktober komen hier natuurlijk ook de reisverhalen op terecht. Eindelijk kunnen wij ook eens ellenlange mails sturen over exotische oorden en avonturen aan mensen die in een koud en grijs nederland de dagen slijten in een duf kantoor. Een mooiere marteling kun je je vrienden en famillie niet wensen. Ciao, Ni hao, en tot ziens, Hans-Jan & Kim