De laatste dagen China

Na het fietsen over de brede boulevards en het Tiananmenplein -iets wat normaal gesproken niemand mag- kon Peking natuurlijk niet meer stuk. Het was een geweldig interessante, historische stad, waar alle lagen van de geschiedenis bij elkaar komen. Alhoewel ze hun geschiedenis blijkbaar ook wel maken. Met het oog op de Olympische spelen waren ze druk bezig allerlei oude gebouwen op te knappen. Dat ging er redelijk grondig aan toe (voor zover ik dat kan beoordelen, aangezien ik geen kenner ben van de Chinese bouwkunst). In de Verboden Stad hebben we al een hele dag rondgedwaald. Het leuke was dat je er ook echt kon dwalen door allerlei gangen en subpaleizen. En natuurlijk was het grappig om de beelden van de film de Last Emperor te herkennen, en de jonge keizer te zien rondrennen. Naast het rijke Keizerverleden, waar de Chinezen en masse en en groupe voor staan te dringen, zijn er natuurlijk de communistische relicten. Wel relicten? Het is er natuurlijk nog springlevend. Mao's portret hangt nog meer dan levensgroot op het Tianmenplein. Verder: de enorm brede, verlichte, georganiseerde boulevards. Dat was toch wel impresse. En: heerlijk om overheen te fietsen. Bijna alle Chinezen zitten op de fiets of in de auto (er zijn nauwelijks scooters). Op de meeste pleinen, in de meeste parken en sommige winkelstraten mag je je fiets (best begrijpelijk) niet mee nemen. Dat fietsen was wel een aparte ervaring. Niet alleen doordat je door die brede fietspaden nauwelijks weet waar je moet fietsen, maar ook door de rijstijl van de Chinezen. Ze kijken niet om, niet naar links en niet naar rechts. Slechts vooruit, en dan ook nog maar net over hun voorband heen. Je kan bellen, toeteren, maar: ze zitten in hun eigen wereldje, dat er een paar miljoen Chinezen om hen heen fietsen lijken ze niet op te merken. De auto heeft ten alle tijde voorrang, vinden ze zelf, dus dat is het enige waar je voor moet oppassen. Het is wel vreemd. Aan de ene kant zijn de Chinezen heel erg op zichzelf gericht, en individueel. Aan de andere kant gaan ze bina alleen maar in grote groepen op reis, en volgen ze de guides blindelings (misschien is het dat, zijn ze oostindisch blind). De groepen krijgen meestal een eigen petje, meestal rood, soms geel. En dan zie je ze bij elkaar staan en tegelijkertijd draaien de petjes dezelfde kant op, op weg naar de volgende major bezichtiging (net als mieren volgen ze hetzelfde pad en wijken ze er nauwelijks van af, af en toe zie je een verdwaald petje). Dag 2 zijn we een treinticket gaan regelen, ook wel circa een dag, zeker omdat we voor de test maar eens een Lariampil op de lege ochtendmaag hadden genomen. Toen zat er niet veel schot meer in de zaak. Het viel niet mee om de fietsen mee te krijgen. Met handen, voeten, tekeningen en foto's konden we het duidelijk maken, we moesten alleen wel bij een ander station zijn, ca 10 km verderop. Wij op de fiets erheen, over de brede straten, langs de imposante hoogbouw. Kaartje kopen ging, toen zoeken waar we de fietsen konden opsturen, dat was nog eens 2 uur. Aardige mensen aldaar, maar zonder Engels best moeilijk uitleggen, zeker als je de fietsen niet meteen wilt opsturen, maar de volgende dag wilt terugkomen. In het donker (maar met 'pornoverlichting' langs de weg) weer 10 km terug naar het centrum. De dag daarop zijn we naar het Zomerpaleis gegaan. Lekker 20 km gefietst. Onze route kwam ook langs het Olympische terrein. Het stadion is al bijna klaar. Dus dat komt wel in orde met die spelen. Het is herfst in Peking. Het weer was heerlijk fris met zon. De bomen hadden de prachtigste kleuren, dus we hebben een heerlijke zondagmiddagwandeling rond het meer van het Zomerpaleis gemaakt. Parken aanleggen dat kunnen die Chinezen wel. De architectuur is wat minder mijn smaak. 's Avonds de fietsen afgeleverd. Het duurde even voor we een bonnetje meekregen en het voelde nogal geamputeerd zo zonder fietsen, die ons al steevast 5 weken vergezellen. In Guilin stonden de fietsen binnen 4 minuten voor onze neus! Je kan van alles zeggen van China maar dingen organiseren dat kunnen ze. De reis van Peking naar Guilin duurde 27 uur, en: we kwamen stipt op de minuut (niet overdreven) om 12 uur aan. Van Guilin wilden we nog even naar Yangsuo fietsen. Slechts 85 km. De weg was echter niet zo strak en recht als we dachten. In Xingping waren gelukkig ook genoeg hotels (verder geen toeristen). Dus wij hadden de suite op het dak, met riverview. Dat we hier gestrand waren kwam de volgende dag alleen maar goed uit, want vanaf hier konden we een prachtige rit over de rivier maken, met een bootje. Het bootje was een motorboot en een behoorlijke toeristtrap. Hij ging op de terugweg ineens enorm hard (om de volgende toeristen op te pikken), en: hij zette ons niet af bij de opstapplaats, maar een stuk verder terug. Na een boel gedoe besloten we dat discussieren geen zin had, en besloten we dat we het beste wat van het toeristenstalletje konden claimen al compensatie voor het feit dat we nu een stuk moesten lopen (wat we best oke vonden). Het werden houten kippetjes, die inmiddels al zijn afgebroken. Daarna door naar Yangsuo. Heerlijk relaxete fietstocht (eindelijk!), klein stukje en nauwelijks bergen. Yangsuo was leuk. De Sinterklaaskado's op de postgedaan. We hadden ook prachtige theeflessen gekocht, die waren volgens de dame echter te fragile om op te sturen (verboden, regels van de staat, niets aan te doen, niet over te praten...), die zeulen we dus nog steeds met ons. Dat is erg praktisch, gezien hun omvang en het feit dat ze in een handige grote doos zitten. Hopelijk kunnen we ze in Hanoi wel posten...