Eindelijk. Eindelijk heb ik de langgeoefende vraag in het Chinees kunnen stellen: "Tjenanmun, quangchang zai nar li?" Oftewel waar is het plein van de hemelse vrede? Na vijf pogingen met verschillende intonaties verscheen er een lach op het gezicht van de vrijwel tandeloze beijingse collega fietser. Mijn vraag " Poejen?" werd zelfs ineens herkend als "niet ver?". En vijf minuten later stonden we met ongehavende fietsen van de vliegreis voor de poort van de verboden stad, waar de last emperor Puyi een 85 jaar terug zijn eerste pogingen op de fiets maakte. De term stad is volledig op zijn plaats, want de oppervlakte is zo groot als Zierikzee en het was geen probleem om een heel groot deel van de zonnige dag te vullen. Aansluitend naar het gezochte plein dat aan de zuidkant van de verboden stad ligt (die geheel in Feng sui traditie gericht is op het zuiden, wat het navigeren in alle paleizen en gebouwen een stuk eenvoudiger maakte). Met de fiets in de hand lopen we over het historische plein dat omgeven is door wegen van een breedte waar de A4 met gemak vier maal inpast, en dan houd je ook nog een fietspad over met de breedte van een half voetbalveld. Communistische planologie kenmerkt zich door ruimte, uitzicht en doorstroming van verkeer. Historische objecten als stadsmuren zijn in de jaren vijftig gewoonweg neergemaaid. Kim is er een beetje van ondersteboven. Op het plein worden we aangesproken door Chinezen die hun engels willen oefenen en graag ons een rondleiding op het universiteitscomplex geven. Het gesprek verloopt erg prettig, hoewel er gedurende de dialoog tientallen geinteresseerde stadsgenoten rond ons heen komen staan. Waarom is een grote vraag van geen van hen spreekt engels blijkt. De fietsen aan de hand leveren toch wel een hoop bekijks (hier rijd met alleen op flying pigeons en van een Sintesi of een Magura geremde Cube kijkt men hier toch wel even op). Een cameraploeg die opnames aan het maken was voor de Chinese MTV wilde ons ook nog even filmen. De regisseur beargumenteerde dit met " I think your T shirt (rood met een gele ster) is very beautiful," eraan toevoegend "and your girlfriend to". Dus hebben we 15 minuten van onze kostbare drie maanden gedoneerd aan de Chinese televisie, uiteraard aangestaard door nog veel meer Chinezen die door de filmploeg maar met moeite konden worden weggehouden van onze act. (het script in het kort: doe gewoon, maak een foto van je vrouw). De duimen van de regisseur gingen hard omhoog toen we de camera met langgestrekte armen voor het hoofd hielden om zo een foto van ons beiden te maken (beproefde techniek, voor het eerst uitgebreid getest tijdens de Elbrus expeditie : ). Na het plein nog wat Dumplings en Noodles , sjoppen op een zeer commukapitalistische boulevard (veel grote shops, maar wel met agenten strak in de houding onder een Macdonalds parassol) en de dag was af. Beijing is weer een heel ander China daar dan waar we tot nu toe hebben gefietst, op deze manier krijgen we een beetje indruk van de grote en diversiteit van dit geweldige land.