Vietnam

Vietnam is weer een belevenis op zich. Het is erg leuk om door zulke verschillende landen te reizen. In Vietnam is het een stuk drukker dan in Laos, maar de mensen zijn weer net zo 'enthousiast' naar buitenlandse fietsers als daar. Het is wel weer minder gereguleerd dan in China. De meeste mensen zijn erg vriendelijk, hoewel je hier wel merkt dat er veel toeristen komen en ze af en toe aardig aan je kunnen trekken. Hier zijn weer allerlei kleine dorpjes langs de weg. De huisjes hebben allemaal verschillende (vaak pastel) kleuren. Prachtig zo tussen de bomen. Er zijn ook weer genoeg kleine tentjes langs de weg om cola, yogidrink en koekjes te kopen, en op een klein plastic kinderstoeltje een beetje bij te komen. In Hanoi hebben we 2 dagen doorgebracht, met name op de fiets. Veel te druk, met alle scheurende en toeterende scooters om je heen. Waar in China iedereen op de fiets zat, zit iedereen hier op de scooter, met het gebrek aan fietspaden maakt dat het verkeer een stuk chaotischer. Verder wel een mooie stad, met een oud centrum, veel rode vlaggen, en herinneringen aan Ho Chi Min. We zijn naar het Ho Chi Min museumgeweest. Dat was erg interessant, omdat we zo wat meer te weten kwamen over de moderne geschiedenis van Vietnam, vanaf het gezichtspunt van Vietnam zelf, en niet vanuit onze westerse (koloniale?) bril. Gezellig op straat, op de kleine plastic stoeltjes, gegeten. Van Hanoi zijn we met de nachtbus naar Dongha gegaan. Dat was een behoorlijke beproeving. Uiteindelijk is Hans-Jan in het gangpad gaan liggen en heb ik de stoel naast mij nog geclaimd en konden we allebei liggen. Vlak boven Dongha lag na WOII de grens/scheidslijn tussen Noord en Zuid- Vietnam bij de Ben Hei rivier. We hebben daarover heen gefietst en zijn naar de Vin Moc tunnels gegaan. Die liggen aan de kust. Tijdens de oorlog hebben de Noord-Vietnamezen die hier woonden een enorm tunnelstelsel gegraven waar ze jaren hebben gewoond om te ontsnappen aan de Amerikaanse bommen. Erg indrukwekkend. Langs de weg lagen ontzettend veel begraafplaatsen uit de oorlog. Ik merk hier hoeveel je naar de geschiedenis kijkt vanuit je westerse ogen. Je weet heel veel over de Vietnamoorlog voor wat betreft de Amerikaanse deelname en de protesten daartegen, maar eigenlijk heel weinig over de Viernameze geschiedenis zelf. Nou goed, dat wordt dan nu snel bijgespijkerd. De strijd tegen het kolonialisme, en het communisme wat daar eigenlijk een reactie op was, de strijd tussen noord en zuid, en de 'American War' natuurlijk (en niet de Vietnamoorlog). en hoe raar het voor het zuiden moet zijn, dat het communistische noorden won, en de zuidelijke hoofdstad Siagon omdoopten in Ho Chi Min. Van Dongha zijn we naar Hue gefietst. In de 19de eeuw was dit de hoofdstad van Vietnam en bouwden de keizers uit die periode een nieuw paleis, gelijkend op de Verboden Stad in Peking. ER is nu niet veel meer van over, eerst hebben de Fransen er goed huis gehouden, daarna de Amerikanen. Delen ervan zijn ze nu weer aan het herbouwen, maar grote delen zijn nog overwoekerd met gras en zijn ruines (vind ik altijd veel spannender om doorheen te lopen). De volgende dag zijn we van Hue naar Hoi An gefietst. Hoi An was een erg lief plaatsje, klein en historisch en mooi. We hadden een leuk geusthouse vlakbij de markt. We werden dus wel om 6 uur gewekt door de marktlui (maar dat is voor ons normale tijd geworden inmiddels!). Het was in het oude gedeelte, in een gerestaureerd houten pand. Het water van de rivier stond enorm hoog, de markt liep bijna over (is normaal hier). Heerlijk gegeten. Vanaf Hoi An hebben we een dagje naar Son my gefietst. Hier zijn resten van een religieuze site te vinden uit de 'Champa tijd' tijd, min of meer vergeljikbaar met de Angkor Wat, maar dan een stuk kleiner. Daar wat rondgewandeld, met af en toe een heerlijk zonnetje en af en toe een enorme hoosbui. Zondag zijn we verder gefietst van Hoi An naar Quang Ngai. De drukte op Highway 1 viel ons enorm tegen. De drukte was nog niet het ergst maar wel het constante getoeter van de bussen en vrachtwagens. daarbij waren er enorme groepen schoolkinderen aan het fietsen, die allemaal hello how are you, where you from etc. riepen. Eentje is best leuk, maar 10 keer per minuut, wordt wat veel. Helemaal omdat de jongetjes vaak mee gingen fietsen. Hans-Jan had ook nog eens last van buikkrampjes. Dus in Quang Ngai hebben we besloten met de bus verder te gaan naar Na Trang en het fietsen hier weer op te pakken en een stuk de binnenlanden in te gaan. Die busreis was weer een belevenis op zich. Een ticket koop je niet aan een loket, maar bij de chauffeur in de bus, en het was duidelijk dat dat zijn inkomen was. Naast de chauffeur gaan er standaard 2 jongens mee om de mensen de bus in te schreeuwen en de baggage op de bus te laden. Wij stonden al om 6:30 op het busstation en hebben een prachtige bus uitgezocht. De bus gaat blijkbaar pas rijden als er genoeg passagiers zijn, dus we moesten nog ca. 1,5 uur wachten totdat de motor uberhaupt gestart werd. Eindelijk gingen we rijden, en de jongens probeerden almaar passagiers de bus in te trekken (af en toe echt letterlijk trekken, mensen werden gewoon de bus in geduwd, en de tassen opgeladen). De chauffeur reed onwijs hard, ... om de bussen voor hem in te halen zodat hij als eerste de mensen kon oppikken. Na een half uur rijden zat de bus nog niet vol genoeg, en: maakten we rechtsomkeerd om het stuk nog een keer te rijden. Uiteindelijk liep het een beetje vol, om de zoveel beter stoppend om naar mensen te schreeuwen of ze mee gingen (ze hebben hier geen bushaltes), je gaat hier gewoon met je tasje langs de weg zitten, en je hoeft niet bang te zijn dat de bus je vergeet. Als je hele familie er nog aan moet komen op de brommer (ergens langs de snelweg) wacht de bus gerust een kwartier. Er werden kilo's rijst opgeladen (het is net oogstseizoen geweest en nu gaan ze de rijst waarschijnlijk in Saigon verkopen; er ging ook een zak met levende krabben op het dak). Gelukkig gingen de arme varkentjes niet mee. Uiteindelijk zat de bus redelijk vol, en maakten we wat snelheid. Het was echt de wildwest, en de jongens een stel cowboys. Hingen de hele dag uit de deur van de bus. We kwamen om 8 uur 's avonds aan in Na Trang (waar we ook nog 10 km moesten fietsen het centrum in). Al met al 13,5 uur over 420 km gedaan. Dus dat was me het dagje wel. Het 2de stuk werd de route erg mooi en rustig (dus ik begon wel te balen van onze keus, maar goed je weet het nooit wat je te wachten staat). Vanmorgen hebben we lekker met een stokbroodje en een verse mango ontbeten op het strand, en we doen het nog even rustig aan. Hans-Jan heeft nog steeds last van zijn maag en mijn darmpjes zijn ook niet rustig meer. Vanmorgen hebben we lekker met een stokbroodje ontbeten op het strand, en we doen we nog even rustig aan. Hans-Jan heeft nog steeds last van zijn maag en mijn darmpjes zijn ook niet rustig meer.