Organisatie oke, maar vangnet? nee

In de vorige post hebben we geschreven over het enorme organisatievermogen in China, en de stiptheid. Super. Ook de bus van Guilin naar de grens met Vietnam was stipt op tijd weg gegaan, ware het niet dat er twee buitenlanders met enorme fietsen en bergen tassen hun spullen nog in de bus moesten proppen. Ik kocht om 12:29 een kaartje en ze gaf me die voor de bus van 12:30 (met eigen stoelnummers). Wat waren we toch een geluksvogels, en wat ging het toch soepel dat verkeer in China. Super de luxe bus, fietsen veilig onderin. Hmmm, relaxmoment. Totdat de bus wat begon te stinken en te ronken. Kaput. Gelukkig maakte hij het nog tot het volgende tankstation. Waar we moesten uitstappen en ca 10 minuten moesten wachten. Zo makkelijk ging het allemaal niet, de bus werd niet meer aan de praat gebracht. Na een uur werd ons geprobeerd duidelijk te maken dat we de spullen uit de bus moesten halen. Er zou een andere bus komen (dachten we). De hostess van de bus (op iedere servicebus zitten 2 chauffeurs en een hostess in een prachtig pakje) ging aan de weg staan met paraplu, een poging wagende een andere bus aan te houden waar wij, en ca 10 medepassagiers mochten in stappen. Nou, dat mocht duidelijk niet. De ene na de andere bus zoefde voorbij zonder ook maar gas terug te nemen. Inmiddels waren er 2 uur voorbij, iedereen was nog geheel kalm. Hans-Jan ging toch maar even met het woordenboekje vragen wanneer de volgende bus zou komen. Toen schudde de hele bus van het lachen. Nou goed, aangezien we nog met 10 anderen zaten konden we er ook nog wel omlachen. Maar goed, om 16:00 uur zou er een bus komen om ons op te halen (dachten we). Het werd 16:00 uur en de stewardess kwam enigszins driftig en doorweekt terug. Het was de bedoeling geweest de bus die om 16:00 uur langskwam aan te houden, maar... die was doorgereden. woordenboekje tevoorschijn gehaald: wanneer komt de volgende bus? Inmiddels werd er niet meer gelachten, maar om 17:00 uur zou er echt, echt een bus komen. Gelukkig stopte er eindelijk al na 10 minuten een bus, waar mee konden. He, he. We waren drie uur verder, zouden de grens niet meer halen, maar we zaten in ieder geval weer in een rijdende bus. Gelukkig zat er voor ons een Chinees meisje, die Engels sprak, volgend jaar in Dresden gaat studeren, en ons graag wilde helpen. We vroegen haar met de onze 4 jaar oude Lonely Planet of 'dit' het busstation was van Nanning. 'How old is this book?' vroeg ze, lachend (domme buitenlanders). Er was geheel ergens anders een half uur buiten de stad een nieuw busstation gebouwd. GElukkig wilde ze ons wel met haar vriend op de scooter naar een betaalbaar hotel brengen. Gelukkig had ze ook een heel raar strikje in haar haar zodat we ze zwetend en puffend ergens tussen de overige scooters op de weg konden ontwaren. wel weer superfietsen over een enorm brede weg met pornoverlichting en imposante nieuwe hoogbouw van de periode na 2004. Immens. 's Avonds lekker op straat gegeten, met een aantal bij de televisiewerkende, engels proberend te sprekende Chinese nerds.