Baardharen

In Bangkok heb ik mijn eerste zuidoost azie scheerbeurt achter de rug die uitmondde in een kin vol watten en een dagenlange brandend gevoel (je weet wel: waarom je Gilette moet gebruiken).Toen ik vandaag langs de kapper liep nam ik het besluit om mijn kansen in China te proberen, ondanks dat de meesten elke haar uit wangwratten koesteren als een bloem. Met veel vriendelijke gebaren word je vervolgens de zaak binnengeloodsd die op dat moment vol met klanten zat. Uiteraard vraag je als eerste naar de prijs en er werd op een bord gewezen met Chinese tekens en prijzen: 10 yuan, maar geen idee wat er ging gebeuren. In ieder geval werd na mijn akkoord een kapper toegewezen die zijn klant abrupt voor mij in de steek liet. Ik werd naar een achterkamer gebracht waar gelukkig alleen mijn kin vakkundig werd natgemaakt en ingezeept, waarna de kapper aan de klus kon beginnen. Hij ging zo op in zijn taak dat hij ogen en neusgaten vergat te ontzien en gebruikte om de huid mooi glad te trekken en het mes haar werk te laten doen. Zorgvuldig werden de krullende haren onthoofd en zelfs ontworteld op sommige plaatsen, maar zonder wonden achter te laten. Na een tijdje klonk uit de kapsalon toch een verontruste klant die zich afvroeg of hij nog geholpen werd. Wat geschreeuw over en weer later wijdde de kapper zich weer aan zijn scheerarbeid waar alleen nog de snor op het programma stond. Zeer geraffineerd scheert hij echter een deel van mijn snor recht in mijn geopende mond. Gadver! Dit was natuurlijk het moment om geheel in s' lands traditie een grote fluim op de grond van de kapperij te leggen, maar dat was mij na drie dagen China nog een stap te ver, dus ik hield mij in.Bij het betalen werd mijn 50 yuan door alle medewerkers en klanten gecontroleerd op echtheid (een ritueel dat bij iedere betaling hier plaatsvindt) en ik stap de kapsalon uit, een grote rochel producerend welke ik nonchalant op de stoep laat neerkomen, met respect nagekeken door de aanwezigen in de kapsalon. Thuisgekomen bleek dat de baard hier kennelijk eindigt vlak onder het oor en dat ik getooid met neukteugels van hier tot Tokio (toch nog een heel eind) mij verder in China zal moeten verdiepen. Ik begin me al thuis te voelen.